Mój brat, ulubieniec rodziny, kpił ze mnie na przyjęciu świątecznym: „Jesteś zwykłym włóczęgą, nikim”. „Nikim”. Wynajął nawet prywatnego detektywa, żeby zbadał moje życie po tym, jak zerwałem kontakty z naszą toksyczną rodziną. Moi rodzice uśmiechali się krzywo, czekając na moje upokorzenie. Ale dokładnie trzydzieści minut później nadszedł raport detektywa. I natychmiast w pokoju zapadła grobowa cisza.

Ostatni raz widziałem mojego brata, gdy stał pod sznurem świateł w Albany Country Club, jedną ręką ściskając mikrofon, a drugą trzymając kryształową szklankę, w której nabity był kawałek limonki na maleńki wykałaczkę w kształcie amerykańskiej flagi. W powietrzu unosił się zapach sosny i pieczeni wołowej, jak na każdej imprezie, którą urządzaliśmy w tym budynku. Czterdziestu krewnych, kilkunastu inwestorów i połowa wpływowych osób w mieście patrzyło na niego z rozbawioną czułością, jakby był jednym z tych uroczych, krótkich przemówień Connora Brooksa.

Zobaczył mnie w drzwiach, a jego uśmiech stał się bardziej twardy, ostrzejszy, pełen pogardy i kłów.

„Patrzcie, kto w końcu wrócił na kolana” – wycedził, a jego głos rozbrzmiał echem w głośnikach. „Moja starsza siostra. Bezdomna nieudacznica, która latami kłamała o swoim idealnym życiu”.

Śmiech wypełnił pokój, jakby ktoś wrzucił kamyk do jeziora szampana. Oczy mojej matki rozbłysły blaskiem, który wyglądał niemal jak triumf. Ojciec z dumą uniósł kieliszek whisky w stronę Connora – gest tak znajomy, że mógł być jedynie odruchem.

Stałem tam, w szytym na miarę czarnym garniturze, tak nieskazitelnym, że można by nim ciąć szkło, a śnieg wciąż topniał za moimi obcasami. Nic nie powiedziałem.

Connor wskazał na grubą teczkę leżącą obok niego na pokrytym płótnem stole. Na okładce wytłoczony był herb prywatnej agencji detektywistycznej.

„Nie martw się, Val” – dodał, a każde jego słowo wyrażało udawane zaniepokojenie. „Zatrudniłem profesjonalistów. Sprawdzenie przeszłości, dokumentacja finansowa, inwigilacja. Wszyscy wkrótce dowiedzą się prawdy o twojej małej fantazji o prezesie”.

Rozległ się kolejny śmiech. Kilkoro kuzynów wyciągało szyje, z niecierpliwością oczekując widowiska. Moi rodzice nawet nie próbowali ukryć uśmieszków. Przyjechali po psikusa, a nie na rodzinne spotkanie.

Nikt z nich nie wiedział, że trzydzieści minut po tym, jak Connor wymachiwał teczką jak trofeum, w sali zapadnie cisza. Mikrofon wyślizgnie mu się z rąk. Dwóch agentów federalnych wejdzie pod tą samą amerykańską flagą, a zadowolone uśmiechy moich rodziców znikną niczym opadająca kurtyna po nieudanym występie.