„CO ZROBIŁEŚ, REESE?” syknęła mama. Wtedy agent FBI zasalutował mi przed wszystkimi. Kiedy

iłem z Nowego Meksyku, gdzie byłem zakładnikiem. Udało nam się uwolnić dwójkę dzieci bez szwanku, a ja nie spałem od ponad 30 godzin. Mimo to, kiedy dowiedziałem się, że moja matka doznała udaru, pojechałem prosto do szpitala, nawet się nie przebierając. Wciąż miałem kurz na butach i zaschniętą krew pod paznokciem od opatrunku uciskowego. Mój zespół błagał mnie, żebym odpoczywał, ale powiedziałem im, że rodzina jest najważniejsza. Z perspektywy czasu zdaję sobie sprawę, że moje słowa były zupełnie inne od ich.

Weszłam do Street Mary o 15:47, a serce waliło mi jak młotem, jakbym wyważała drzwi. Ostatnim razem, kiedy widziałam mamę, wymieniłyśmy dwanaście słów. Wcześniej – pięć. Miałam nadzieję, że tym razem będzie inaczej.

Pielęgniarka spojrzała na mnie ze współczuciem, typowym dla członków rodziny, którzy przyjechali za późno albo zostali krótko. Kiedy powiedziałam jej, że jestem jej córką, zamrugała, a potem zerknęła na swój notatnik, jakby potwierdzał coś, w co nie do końca wierzyła. Powinnam była być podejrzliwa.

Mój brat Derek już tam był, ubrany w swoją zwykłą granatową marynarkę i emanujący pewnością siebie. Moja siostra Madison pojawiła się kilka minut później z dziećmi, zawsze nienagannie ubranymi, i mężem, który wyglądał, jakby pozował do magazynu. Stałam z boku w czarnej kurtce taktycznej, a moje ręce wciąż drżały od adrenaliny.

Moja matka podniosła wzrok. Jej wyraz twarzy pozostał niezmieniony.

„Ree” – powiedziała płaska jak naleśnik. „Nie musiałaś przychodzić”.

Uśmiechnęłam się. Nie ciepło, nie smutno, tylko na tyle, żeby coś we mnie nie pękło. „Miałeś udar” – powiedziałam, podchodząc bliżej. „Myślałam, że wolałbyś mieć rodzinę u boku”.

Spojrzała na Dereka, potem na Madison. „Są tutaj. Wystarczy”.