Moja siostra zatrudniła prywatnych detektywów, żeby zdemaskowali moje sfingowane interesy. Chciała mnie upokorzyć na urodzinach naszego ojca, aż detektywi przyjechali w kajdankach. Zbladła, gdy zdała sobie sprawę, że kajdanki są dla…

“Nie waż się mnie porzucić, kiedy próbuję ratować tę rodzinę!”

Moja siostra Aubrey krzyczała przez stół w jadalni.

Stałem tam z talerzem pieczonego kurczaka w dłoni – ulubionym daniem mojego ojca – starając się go nie upuścić, gdy wszystkie oczy zwróciły się ku nam w dniu jego 65. urodzin. Zapadła ciężka cisza, przerywana jedynie delikatnym jazzem dochodzącym z głośników w kącie. Mój młodszy kuzyn Tyler zamarł z widelcem w powietrzu, z pełnymi ustami. Ciocia Patricia odstawiła kieliszek z winem z cichym brzękiem, który zdawał się odbijać echem w nagłej ciszy.

Nazywam się Destiny. Mam 28 lat i ostatnie pięć lat spędziłam na budowaniu Gravora Group, agencji konsultingowej zajmującej się marketingiem cyfrowym z siedzibą w Charlotte w Karolinie Północnej. Specjalizujemy się w pomaganiu małym i średnim firmom z sektora produkcyjnego i logistycznego w zwiększaniu ich obecności w internecie i optymalizacji łańcuchów dostaw poprzez ukierunkowane kampanie. To nie jest praca marzeń, ale jest uczciwa, dochodowa i moja.

Moja siostra, Aubrey, jest ode mnie młodsza o trzy lata. Przez ostatnie siedem lat imała się różnych dorywczych zajęć, marząc o karierze przedsiębiorcy, mieszkając z rodzicami i trwoniąc ich oszczędności na skazane na porażkę przedsięwzięcia. Próbowała sprzedawać olejki eteryczne, założyć bloga lifestylowego, zostać stylistką osobistą, a ostatnio założyła firmę konsultingową, która od ośmiu miesięcy nie pozyskała ani jednego klienta.

Ale w pewnym sensie to ja jestem oszustem w tej rodzinie.

„Aubrey, tato ma urodziny” – powiedziałam cicho, odkładając talerz na kredens. „Czy nie moglibyśmy tego zrobić teraz?”

„Aha, więc teraz zależy ci na tacie?” – odparła sarkastycznie. „Nie zależało ci na tej rodzinie, odkąd odeszłaś i zaczęłaś bawić się w bizneswoman”.

Mój ojciec, siedzący na końcu stołu w swoim ulubionym bordowym swetrze, wyglądał na wyczerpanego. Jego siwe włosy wydawały się bardziej siwe niż zwykle, a zmarszczki wokół oczu pogłębiły się. Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale mama położyła mu dłoń na ramieniu, żeby go uciszyć.

Zawsze tak robiła: zawsze chroniła Aubrey przed konsekwencjami swojego zachowania.