Na przyjęciu noworocznym moi rodzice ogłosili, że się mnie wyrzekają. Wszyscy przy stole z przerażeniem sapnęli; mój brat zaśmiał się szyderczo: „To prezent, na który w pełni zasługujesz”. Powiedziałem po prostu: „Dziękuję” i wyszedłem. Nie spodziewali się, co zrobiłem później…

Na imprezie noworocznej rodzice się mnie wyrzekli. Odszedłem – nie mieli pojęcia, co dalej.

Przeżyj wciągającą opowieść o rodzinnej zemście i niezłomnej odporności w tym arcydziele gatunku. Zinnia Finch, genialna barmanka wydziedziczona przez bogatą rodzinę, doznaje ostatecznego upokorzenia w sylwestra, gdy rodzice wydziedziczają ją na oczach 25 krewnych. Ale czego nie wiedzą? Zinnia Finch już zdobyła stanowisko kierownicze warte 290 000 dolarów w ich głównym konkurencie, Sierra Summit Resorts.

Ten rodzinny dramat rozgrywa się, gdy Zinnia pnie się po szczeblach kariery, przechodząc od pracy w barze do sal konferencyjnych, przekształcając odrzucenie w imperium rodzinnej zemsty. Widzimy, jak sprzedaje dwa podupadające ośrodki wypoczynkowe, tylko po to, by odkupić je za bezcen i przebrandować zgodnie ze swoją wizją. Pokonana Ryder poddaje się, jej matka zamyka się w sobie, a u jej boku pozostaje tylko ciotka Beatrice.

Pełna rodzinnych opowieści o zdradzie, ambicji i triumfie, Zinnia udowadnia, że ​​więzy krwi nie zawsze gwarantują lojalność. Od szeptanych porozumień po francusku po ciche przejęcia, każde działanie jest przemyślane. Bez łez, bez błagań. Liczy się tylko siła.

Jeśli lubisz historie o zemście, w których słabi rosną w siłę, dramaty rodzinne, w których siostry stawiają siebie ponad spadek, i mrożące krew w żyłach rodzinne wendety, to ta historia jest dla ciebie. Nie spaliła mostu: odkupiła go, odbudowała i zażądała ceny.

Sylwester, godzina 23:45. W domku rodziny Finch nad jeziorem Tahoe rozbrzmiewały dźwięki 25-osobowego toastu wznoszonego za odliczanie. Moi rodzice stali wyprostowani jak struna. „Dziś wieczorem dajemy Zinei jej ostatni dar: wydziedziczenie”. Przez stół przetoczył się szmer zdziwienia. Ryder pochylił się do przodu, a na jego ustach pojawił się ostry uśmieszek. „Zasłużyłaś na to, siostro”. Powoli uniosłam kieliszek. „Dziękuję”. Potem odstawiłam go bez dotykania i wyszłam zdecydowanym krokiem na zewnątrz, stukając butami o podłogę.