Zostawił mnie z pustymi rękami na przystanku autobusowym i myślał, że jestem zepsuta – dopóki „ślepa” staruszka w ciemności nie powiedziała: „Po prostu udawaj, że jesteś moją wnuczką”. Dziesięć minut później jej sedan podjechał jak wyrok, a jego nowe życie zaczęło się walić.

Ta kłótnia, ta ostateczna, była iskrą zapalającą. Zaczęło się tak, jak wszystkie nasze kłótnie – od kwot, które nigdy się nie sumowały. Marcus chciał dodatkowych 75 000 dolarów na swój „projekt stulecia”, dom nad jeziorem, który, jak przysięgał, miał mu przynieść szacunek: nie dom, a pomnik. Karty kredytowe były maksymalnie obciążone, a kredyty osobiste piętrzyły się jak podpałka. Moja pensja jako administratora w regionalnym centrum produkcyjnym ledwo wystarczała na odsetki i jedzenie w lodówce.

„Nie pytam, skąd to weźmiemy” – powiedział, brzęcząc widelcem o talerz. „Już ustaliłem wykonawców. Potrzebuję tego do końca dnia”.

„Sfinalizowane?” – słowo brzmiało metalicznie w moich ustach. „Beze mnie? Znowu? Ten dom to studnia bez dna, Marcus. Zniszczy nas”.

„Ten dom to nasza przyszłość!” Uderzył w stół tak mocno, że sztućce podskoczyły. „Myślisz jak o liście płac w fabryce. Buduję karierę. Muszę być widziany. Kiedy odwiedza mnie senator stanowy, musi zobaczyć pewien poziom – a nie twój mały ogródek warzywny”.

„Mój mały ogródek warzywny nas karmi” – powiedziałem. Zły ruch. Wstał tak gwałtownie, że krzesło zadrapało płytki.

„Mam już dość twojej drobiazgowości. Ubieraj się. Wychodzimy. Podpisz jakieś papiery. Nie bierz niczego”. Spojrzał na moją torebkę i telefon. „Poufne”.

Nauczyłam się posłuszeństwa. Lata małżeństwa nauczyły mnie, że opór to marnotrawne tarcie. Jechaliśmy w milczeniu. Miejskie szkło ustąpiło miejsca pasażom handlowym, potem zaroślom i wąskiej drodze powiatowej. Zatrzymał się przy zardzewiałym przystanku autobusowym na polu suchych chwastów.

“Wysiadać.”

„Gdzie jest biuro?” zapytałem, wychodząc na wiatr.