Na naszym ślubie mój mąż powiedział: „Ten taniec jest dla kobiety, którą skrycie kochałem przez ostatnie 10 lat!”. Potem przeszedł obok mnie i poprosił moją siostrę do tańca. Wszyscy klaskali. Później zadałam tacie jedno pytanie i mój mąż się zakrztusił, a moja siostra upadła.

Ten taniec jest dla tej, którą skrycie kochałem przez dziesięć lat” – oznajmił mój mąż na naszym weselu. Przeszedł tuż obok mnie i zaprosił moją siostrę do tańca. Cała sala wybuchnęła brawami. Ale wtedy podeszłam do ojca przy stole prezydialnym i zadałam mu głośne pytanie, które sprawiło, że mój mąż się zakrztusił, a moja siostra trafiła na pogotowie.

Zanim to nastąpiło, trwała już impreza. Sala Balowa Grand Magnolia tętniła życiem niczym niespokojny ul, wystawne święto dla elity miasta. Siedziałam przy głównym stole w nieskazitelnej białej sukni, czując się jak eksponat. Uśmiechałam się, kiwałam głową i przyjmowałam gratulacje, ale w głębi duszy narastał we mnie tępy lęk.

Mój mąż, z którym spędziłem trzy godziny, Darius Vance, był wspaniały. Wysoki, czarujący i dusza towarzystwa, z łatwością przemieszczał się od stolika do stolika. Był idealnym zięciem dla mojego ojca, Elijaha Hayesa – ambitnym, bystrym, idealnym mężem dla mnie, rzetelną, poważną, starszą córką.

Mój ojciec, srebrnowłosy i władczy, siedział na czele stołu jak król. Był zadowolony. To wesele było strategiczną fuzją, cementującą jego imperium przetwórstwa spożywczego. Jego aprobujące spojrzenia sprawiały, że czułam się, jakbym właśnie została sprzedana. Obok niego siedziała moja młodsza siostra, Simone, w obcisłej, bordowej sukience. Apatycznie dłubała w deserze, rzucając Dariuszowi ponętne spojrzenia. Byłam do tego przyzwyczajona. Simone zawsze pożądała tego, co moje.