W Wigilię moja żona przesunęła po stole papiery rozwodowe… a jej rodzina zaczęła klaskać.

Noc przed Bożym Narodzeniem w  Westchester w stanie Nowy Jork ma być magiczna. Zamożne przedmieścia rozświetlają wieńce w każdym oknie, dmuchane figury Mikołaja kołyszą się na zadbanych trawnikach, świece migoczą w kościołach, gdzie chóry ćwiczą kolędy. Rodziny gromadzą się wokół wypolerowanych stołów w jadalni, śmiech dzieci unosi się ponad dźwiękiem świątecznej muzyki, sąsiedzi wymieniają się butelkami wina zawiniętymi w złoty papier.

To ma być radość. Ciepło. Świętowanie.

Ale nie w tym domu. Nie tej nocy.

W środku panowała napięta atmosfera. Stół uginał się pod ciężarem pieczonego indyka, szynki w miodzie, puree ziemniaczanego i ciast czekających na pokrojenie. W kącie lśniła choinka, a jej ozdoby błyszczały niczym maleńkie oczy obserwujące rozgrywający się dramat.

Jej rodzina siedziała w rzędzie: ojciec kręcił winem w kryształowym kieliszku, matka szeroko się uśmiechała, a jej brat Darren uśmiechał się ironicznie, jakby cały świat należał do niego.

A Stephanie — moja żona — przesunęła w moją stronę czerwoną kopertę po polerowanym drewnie.

Jej usta rozciągnęły się w uśmiechu rodem z rodzinnych albumów, ale jej oczy były szklane, ostre i zimne.

Podniosłem kopertę.

Było jasno. Za jasno.

Otworzyłem.  Papiery rozwodowe.

Bez ostrzeżenia. Bez walki. Bez długiego rozpadu miłości. Tylko to.