Moja koleżanka z klasy pożyczyła 8000 dolarów i zniknęła. Trzy lata później przyjechała na mój ślub samochodem wartym milion dolarów. Ale to, co znalazłem w jej kopercie, sprawiło, że serce mi stanęło…

Słońce ledwo wzeszło nad Los Angeles, gdy Amy Whittaker obudziła się słysząc znajomy stukot rur w akademiku. Budynek zawsze brzmiał na zmęczony, jakby widział zbyt wielu zestresowanych pierwszoroczniaków i zbyt wielu dań z makaronem instant, by udawać, że to dom. Wytoczyła się z łóżka, przestąpiła stertę podręczników do ekonomii i zobaczyła Hannah przy oknie, już rozbudzoną, z parującą w dłoni kawą.

„Dziś ważny egzamin” – powiedziała Hannah. „Śniło mi się, że zapomniałaś kalkulatora”.

Amy się roześmiała. „Śniło mi się, że skończyłam studia i nigdy więcej nie spojrzałam na kalkulator”.

Były przeciwieństwami pod każdym względem. Amy – początkująca księgowa, praktyczna, ostrożna, osoba, która kodowała swoje rachunki kolorami. Hannah – marzycielka z wybrzeża Oregonu, głośna, zabawna, piękna w ten nieoczekiwany sposób, który sprawiał, że wszyscy odwracali się dwa razy. Poznały się podczas orientacji dla studentów pierwszego roku, dwie tęskniące za domem dziewczyny, których nie było stać na kawę na kampusie, i dzieliły parasol, który złamał się przy pierwszym wietrze Santa Ana. Pod koniec tygodnia były nierozłączne.

Przeżyli noce ramenu i używane meble, rozstania i nocne wyznania na dachu, co by zrobili, gdyby kiedykolwiek udało im się wyjść z długów.
„Otworzę mały sklepik” – mawiała Hannah. „Sprzedawać coś prawdziwego. Może ręcznie robione mydła”.
„Uratuję pieniądze wszystkich innych” – odpowiadała Amy z uśmiechem. „Ktoś musi odpowiadać za twój chaos”.

Lata mijały w mgnieniu oka, w natłoku terminów i taniego jedzenia na wynos. Ukończenie studiów wiązało się z biretami, togami i obietnicami wykrzykiwanymi przez dzwonki na kampusie. Amy wyjechała do San Francisco z ofertą pracy w średniej wielkości firmie księgowej; Hannah została w Portland, twierdząc, że chce być bliżej rodziców. Na początku pisały do ​​siebie codziennie. Potem co tydzień. A potem raz w miesiącu.

Pierwsze wezwanie o pomoc nadeszło w szary wtorek.

Amy uzgadniała faktury, gdy zawibrował jej telefon. Na ekranie pojawiło się imię Hannah.

„Amy” – powiedziała Hannah drżącym głosem. „Mój tata jest chory. Ma problemy z sercem. Dach zawalił się podczas burzy – dom mamy jest przemoczony. Ja… nie wiem, co robić”.

Amy wyobraziła sobie mały dom z desek, który Hannah kiedyś jej pokazywała na zdjęciach – łuszczącą się farbę, polne kwiaty na ganku.
„Ile potrzebujesz?” – zapytała.

„Nienawidzę prosić”. Głos Hannah załamał się. „Osiem tysięcy. Przysięgam, że oddam ci za rok”.

Oszczędności Amy ledwo sięgnęły tej kwoty. Zawahała się, po czym otworzyła aplikację bankową. „Wyślij mi SMS-a z informacją o swoim koncie”.

„Mówisz poważnie?”

„Oczywiście” – powiedziała Amy. „Od tego są przyjaciele”.