Mój syn kazał mi opuścić przyjęcie urodzinowe wnuka, bo jego żona wpadła w furię i rozpłakała się. Nie sprzeciwiłem się – po prostu wsiadłem do autobusu i w milczeniu jechałem dwanaście godzin do domu. Tydzień później zadzwonił ze łzami w oczach, błagając o 50 000 dolarów na utrzymanie rodziny. Ale zachowałem spokój i odpowiedziałem pięcioma słowami, które wprawiły w osłupienie wszystkich domowników.

Nazywam się Elellanena Johnson. Mam teraz 55 lat i jest jedna noc, która podzieliła moje życie na dwie części. To była noc, kiedy dowiedziałam się, że matka może poświęcić trzydzieści lat na wychowanie syna… i mimo to stracić go w pół minuty.

Zaczęło się od telefonu od mojego syna, Roberta. Jego głos brzmiał dziwnie chłodno, ale zignorowałam to uczucie, gdy wspomniał o szóstych urodzinach mojego wnuka Ethana. Mieszkałam w Dallas, a on w Miami, ale Ethan był z krwi i kości. Oczywiście, że jechałam.

Przed wyjazdem starannie spakowałem oprawione zdjęcie Roberta w wieku sześciu lat – te same szeroko otwarte oczy i figlarny uśmiech, które Ethan ma dzisiaj, oraz album ze zdjęciami, który składałem miesiącami. Wyobrażałem sobie, jak sam wręczam go Ethanowi i pokazuję mu, skąd pochodzi.

Podróż autobusem trwała dwanaście długich godzin. Przez dwanaście godzin wyobrażałam sobie Ethana wbiegającego mi w ramiona i zaskoczenie na twarzy Roberta, gdy zobaczył mnie w progu.

Dotarłem do Miami około siódmej wieczorem. Dom był przystrojony niebieskimi i srebrnymi balonami. Śmiech dzieci unosił się przez okna. Serce waliło mi jak młotem, gdy zadzwoniłem dzwonkiem.

Robert otworzył drzwi. Nie uśmiechnął się.
„Mamo… co ty tu robisz?”

Te słowa przeszyły mnie na wylot. Wymusiłam lekki uśmiech.
„Przyszłam na urodziny Ethana”.

Zanim zdążyłem powiedzieć więcej, pojawiła się moja synowa Holly, stukając głośno obcasami. Skrzyżowała ramiona, a na jej twarzy malowało się niezadowolenie.
„Robert, czy ty naprawdę zaprosiłeś swoją mamę?”

Wyjąkał jakieś wyjaśnienie – wspomniał tylko o urodzinach, nie zaprosił mnie oficjalnie. Głos Holly podniósł się na tyle, by uciszyć towarzystwo za nią.
„Albo ona, albo ja. Nie zostanę tu z tą kobietą”.

Mój syn patrzył między nami. A w jego oczach widziałam strach – strach przed utratą jej, nie mnie.
„Mamo… może powinnaś iść”.