Zakaz posiadania kamperów wprowadzony przez stowarzyszenie właścicieli pojazdów stworzył problem… a mój tata znalazł kreatywne rozwiązanie

Moja rodzina nie mogła zaparkować kampera, bo tak zarządziło stowarzyszenie właścicieli nieruchomości. Mój tata, właściciel wody, podniósł im opłaty trzykrotnie. Mama siedziała na schodach ganku z drżącymi rękami i jednym kawałkiem papieru w ręku, który wszystko zmienił. Tego wieczoru przyszedł list od stowarzyszenia właścicieli nieruchomości. W artykule napisano, że mamy tydzień na usunięcie brzydkiego kampera z podjazdu lub zapłacenie grzywny za każdy dzień.

Tym ohydnym monstrum był nasz rodzinny kamper, miejsce, w którym przechowywaliśmy wspomnienia i jedyne miejsce, do którego mogliśmy się udać po stracie wszystkiego. W wieku 16 lat ten kamper był dla mnie czymś więcej niż tylko pojazdem. To było jedyne miejsce, w którym moja rodzina mogła odnaleźć radość po tym, jak firma budowlana taty zbankrutowała. Każdego lata wyjeżdżaliśmy tym kamperem w góry, żeby łowić ryby, wspinać się i po prostu odpocząć od stresu związanego z odbudową.

Zarząd wspólnoty mieszkaniowej uznał to za szpecące. To był nasz dom. Nasze osiedle, Willow Creek Estates, było pieczołowicie utrzymane, a wspólnota egzekwowała surowe zasady dotyczące wszystkiego, od koloru ogrodzenia po wysokość skrzynki pocztowej. Mieszkaliśmy tam pięć lat i nie łamaliśmy żadnych zasad.

Ale gdy tylko zaparkowaliśmy kampera obok domu na chwilę, żeby naprawić dach garażu, rzuciły się na nas jak jastrzębie. Tata początkowo starał się być sprawiedliwy. Na kolejne zebranie wspólnoty mieszkaniowej udał się ze spokojem i profesjonalizmem. Mama upiekła ciasteczka dla członków zarządu, mając nadzieję, że będą milsze. Ale Linda, przewodnicząca, przerwała mu, gdy tylko wstał, żeby zabrać głos. Pan…