Mój wnuk zadzwonił do mnie o 5 rano i powiedział: „Babciu, nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza”. Zapytałam dlaczego, a on drżącym głosem odpowiedział: „Wkrótce zrozumiesz”. O 9 rano poszłam złapać autobus. Ale kiedy zobaczyłam tłum zebrany na przystanku, w końcu zrozumiałam, dlaczego – i poczułam ucisk w żołądku.

„NIE ZAKŁADAJ DZIŚ CZERWONEGO PŁASZCZA” – POWIEDZIAŁ MÓJ WNUK. GODZINY PÓŹNIEJ ZROZUMIAŁEM DLACZEGO – I ŻOŁĄDEK MI OPADŁ.

Mój wnuk zadzwonił do mnie o 5:00 rano i powiedział: „Babciu, nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza”. Zapytałam dlaczego, a on drżącym głosem odpowiedział: „Wkrótce zrozumiesz”. O 9:00 poszłam złapać autobus, jak setki wtorków wcześniej. Kiedy dotarłam na miejsce, zamarłam w miejscu, gdy tylko zobaczyłam, co się tam dzieje.

Telefon zadzwonił dokładnie o piątej rano. Wiem, bo już nie spałem, siedząc w starym bujanym fotelu mojej babci przy oknie, i obserwując, jak ciemność powoli ustępuje miejsca świtowi nad polami.

W wieku sześćdziesięciu trzech lat sen przychodzi teraz fragmentarycznie, rozproszony niczym elementy układanki, których nie potrafię już do końca złożyć. Dom w Montanie skrzypiał wokół mnie, a znajomy dźwięk osiadającego starego drewna, który znam od zawsze, unosił się w powietrzu z dzbanka, który nastawiłem do zaparzenia o 4:30 – intensywny i gorzki, mieszający się z delikatną wonią dymu z wczorajszego ogniska. Za topolami Góry Beartooth rysowały się na tle nieba jedynie ciemniejszą linią, czekając na słońce.

Kiedy zobaczyłam imię Dany na ekranie, serce mi podskoczyło. Mój wnuk nigdy nie dzwonił o tej porze. Nigdy.

„Babciu”. Jego głos był ledwie szeptem, drżącym jak płomień świecy na wietrze.

„Dany, kochanie, co się stało?”

„Babciu, proszę, musisz mnie posłuchać.”

W jego głosie było coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Nie panika, ale coś gorszego – strach owinięty ciasno wokół naglącej potrzeby. Jakby powstrzymywał krzyk.

„Nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza. Proszę.”

Zerknęłam na wieszak przy drzwiach wejściowych, gdzie wisiał mój wiśniowoczerwony zimowy płaszcz, tak jak każdego ranka tej długiej zimy w Montanie. Kupiłam go trzy lata temu w Billings, w wielkim centrum handlowym przy autostradzie międzystanowej – absurdalny wydatek jak na wdowę o stałych dochodach, uzasadniony tym, że byłam widoczna na ciemnych, wiejskich drogach. Jasno. Głośno. Bezpiecznie.

„Dany, o czym mówisz?”

„Tylko proszę, Babciu, nie noś tego. Ubierz się w coś innego. Obiecaj mi.”

„Przerażasz mnie, kochanie. Gdzie jesteś? Wszystko w porządku?”