Tej nocy, gdy głos mojego wnuka drżał w słuchawce: „Babciu, jestem na komisariacie. Macocha mnie uderzyła, ale twierdzi, że ją zaatakowałem. Tata mi nie wierzy” – zrozumiałem, że są takie rodzaje zdrady, do których nigdy się nie przyzwyczaja.

Mój wnuk zadzwonił do mnie późno w nocy.

„Babciu, jestem na komisariacie. Macocha mnie uderzyła, ale twierdzi, że to ja ją zaatakowałem. Tata mi nie wierzy”.

Gdy dotarłem na stację, funkcjonariusz zbladł i mruknął: „Przepraszam, nie wiedziałem”.

Była 2:47 w nocy, kiedy mój telefon przerwał ciszę mojego domu. O tej godzinie żaden telefon nie przynosi dobrych wieści. Nigdy.

Sięgnęłam w ciemność, macając na stoliku nocnym, aż znalazłam telefon. Ekran oświetlił mi twarz tym zimnym blaskiem, który nagle przywraca mnie do rzeczywistości. To był Ethan, mój wnuk, jedyny, który wciąż nazywał mnie babcią, bez żadnego przymusu.

„Ethan, mój synu, co się stało?”

Mój głos był ochrypły od snu, ale serce już waliło mi jak młotem, jakby wiedziało, że dzieje się coś strasznego. To, co usłyszałem po drugiej stronie, zmroziło mi krew w żyłach.

„Babciu”. Jego głos drżał, przerywany szlochem. „Jestem na komisariacie. Chelsea… uderzyła mnie świecznikiem. Krwawi mi brew. Ale ona mówi, że ją zaatakowałem, że zepchnąłem ze schodów. Mój tata… mój tata jej wierzy. Babciu, on mi nie wierzy”.

Poczułem, jak powietrze uchodzi mi z płuc. Usiadłem na łóżku, bosymi stopami dotykając zimnej podłogi. Słowa Ethana odbijały się w mojej głowie niczym zabłąkane kule.

Chelsea. Żona mojego syna. Kobieta, która w pięć lat dokonała tego, co uważałem za niemożliwe: sprawiła, że ​​Rob stał się kimś obcym.

„Uspokój się, chłopcze. Na którym komisariacie jesteś?”

„Ten w Greenwich Village. Babciu, boję się. Jest tam funkcjonariusz, który mówi, że jeśli nie przyjdzie odpowiedzialny dorosły, przeniosą mnie do…”

„Nie mów ani słowa” – przerwałam mu, stojąc już i drżącymi rękami szukając swoich ubrań. „Już idę. Nie rozmawiaj z nikim, dopóki tam nie dotrę. Zrozumiałeś?”

„Tak, babciu.”