„Kupiłem luksusowy penthouse w Silence… Moja rodzina nie miała pojęcia, co mnie czeka”

ostateczne wybranie siebie po latach wybierania najpierw wszystkich innych.

Następne miesiące były naprawdę jednymi z najlepszych w moim życiu. Nadal odnosiłem sukcesy w pracy, zyskując uznanie i szacunek kolegów i przełożonych. Projekt ekspansji, którym kierowałem, zakończył się sukcesem i przyniósł firmie Travanta Corp. znaczący wzrost zamówień.

Moja relacja z Owenem pogłębiała się naturalnie, bez presji i dramatów. Razem podróżowaliśmy w weekendy, odkrywaliśmy nowe restauracje, chodziliśmy na koncerty i wystawy sztuki.

Brianna i ja utrzymywaliśmy ostrożne, ale pełne szacunku relacje, spotykając się na kawę co kilka tygodni, żeby nadrobić zaległości w naszym życiu. Austin i ja pisaliśmy do siebie od czasu do czasu, odzywając się, ale zachowując zdrowy dystans.

Moi rodzice ostatecznie nie mieli innego wyjścia, jak tylko drastycznie zmniejszyć powierzchnię mieszkania. Sprzedali dom ze stratą i przeprowadzili się do skromnego, dwupokojowego mieszkania na obrzeżach miasta. Mój ojciec podjął pracę konsultanta na pół etatu w firmie produkcyjnej. Moja matka zaczęła pracować w sprzedaży detalicznej w domu towarowym, co, jak wiedziałem, głęboko zraniło jej dumę.

Nigdy nie przeprosili za to, jak mnie traktowali. Nigdy nie przyznali się do lat, w których traktowali mnie jak coś oczywistego. Ale przestali też prosić mnie o pomoc i pieniądze. A ja przestałam czekać, aż się zmienią albo przyznają do tego, co zrobili.

Pewnego wieczoru, prawie rok po incydencie z murem, który wszystko zmienił, zorganizowałem małą kolację w moim penthousie. Zaprosiłem Fionę z pracy, Owena i kilku innych przyjaciół, z którymi zaprzyjaźniłem się przez te miesiące.

Razem gotowaliśmy w mojej pięknej kuchni, śmialiśmy się przy winie, długo rozmawialiśmy o książkach, filmach i marzeniach na przyszłość.

Kiedy około północy wszyscy w końcu wyszli, Owen został, żeby pomóc mi pozmywać naczynia i posprzątać resztki jedzenia.

„To miejsce naprawdę do ciebie pasuje” – powiedział, ostrożnie wkładając kieliszki do wina do zmywarki. „Czujesz się tu jak u siebie. Spokojnie i z poczuciem celu”.

„Tak” – zgodziłam się, czując, jak zadowolenie otula mnie niczym ciepły koc.