Moi rodzice zażądali, żebym pozwolił siostrze wyjść na scenę i odebrać tytuł prymuski. Kiedy odmówiłem, ojciec wybuchnął: „Zapłaciliśmy za twoją edukację, niewdzięczny dzieciaku!”. Uśmiechnąłem się, odsunąłem na bok i powiedziałem po prostu: „To patrz uważnie”. To, co wydarzyło się potem na scenie, dało im nauczkę, której nigdy nie zapomną.

Atmosfera w sali wręczenia dyplomów uniwersyteckich była cięższa niż wilgotny, duszny letni upał. Była to przepastna przestrzeń, wypełniona zapachem więdnących kwiatów i cichym, podnieconym gwarem tysięcy rodzin oczekujących na rozpoczęcie ceremonii. To miał być mój dzień honoru – ja, Anna, byłam prymuską, ukoronowaniem czterech lat nieprzespanych nocy, nieustannej nauki i żarliwej, płomiennej ambicji, by udowodnić swoją wartość. Jednak dla moich rodziców moje osiągnięcie nie było powodem do dumy; było zmarnowaną szansą, zasobem, który należało roztrwonić dla dobra mojej siostry.

Moi rodzice zawsze faworyzowali moją młodszą siostrę, Mayę. Maya była ładna, czarująca, miała problemy z nauką, ale bez trudu uosabiała powierzchowny, towarzyski sukces, którego tak rozpaczliwie pragnęli. Ja byłam cicha, błyskotliwa, przynosiłam do domu akademickie wyróżnienia, które traktowali jak dziwne, bezużyteczne drobiazgi.

Tuż przed rozpoczęciem ceremonii, gdy stałam w upale za kulisami, poprawiając szarfę absolwenta, rodzice osaczyli mnie.

To wybuchowe, zmieniające świat żądanie zostało wygłoszone bez wstępu, bez cienia wstydu. „Słuchaj, Anno” – powiedział mój Ojciec, a jego głos brzmiał twardo i stanowczo. „Musimy porozmawiać o przemówieniu. Maya tego potrzebuje. Pozwól jej wejść na scenę i przyjąć tytuł prymuski. Przeczyta przemówienie, które napisałeś. Nikt nie zauważy różnicy. Potrzebuje tej chwili, tego zdania w CV, żeby dostać lepszą pracę”.