Mój wnuk zadzwonił do mnie o 5 rano i błagał: „Babciu, nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza” — o 9 rano policja stała już nad ciałem w płaszczu takim samym jak mój na przystanku autobusowym, a ten telefon wciągnął mnie w sieć sfałszowanych dokumentów, śmiertelnie niebezpieczną synową i szajkę oszustów zajmujących się starszymi osobami, która według FBI nie była mi pisana.

Mój wnuk zadzwonił do mnie o 5 rano i powiedział: „Babciu, nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza”.

Zapytałem dlaczego, a on drżącym głosem odpowiedział: „Wkrótce o dziewiątej zrozumiesz”.

Poszedłem złapać autobus. Kiedy dotarłem na miejsce, zamarłem w miejscu, gdy tylko zobaczyłem, co się tam dzieje.

Telefon zadzwonił dokładnie o piątej rano. Wiem, bo już nie spałem, siedząc w bujanym fotelu babci przy oknie, obserwując, jak ciemność powoli ustępuje miejsca świtowi. W wieku sześćdziesięciu trzech lat sen przychodzi teraz fragmentarycznie, rozproszony niczym elementy układanki, których nie potrafię już do końca złożyć w całość. Dom wokół mnie skrzypiał, a wokół rozbrzmiewał ten znajomy dźwięk osiadającego starego drewna, który znałem od zawsze.

Kiedy zobaczyłem imię Danny’ego na ekranie, serce podskoczyło mi do gardła. Mój wnuk nigdy nie dzwonił o tej porze. Nigdy.

„Babciu”. Jego głos był ledwie szeptem, drżącym jak płomień świecy na wietrze.

„Danny, kochanie, co się stało?”

„Babciu, proszę. Musisz mnie posłuchać.”

W jego głosie było coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Nie do końca panika, ale coś gorszego – gęsta mieszanka strachu i pośpiechu.

„Nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza. Proszę.”

Zerknęłam na wieszak przy drzwiach wejściowych, gdzie wisiał mój wiśniowoczerwony zimowy płaszcz, jak co rano tej zimy w Montanie. Kupiłam go trzy lata temu w Billings, wydatek, który usprawiedliwiałam, bo dzięki niemu byłam widoczna na ciemnych, wiejskich drogach. Bezpieczny.

„Danny, o czym mówisz?”

„Tylko proszę, Babciu, nie noś tego. Ubierz się w coś innego. Obiecaj mi.”

„Przerażasz mnie, kochanie. Gdzie jesteś? Wszystko w porządku?”