W Święto Dziękczynienia mój dziadek powiedział: „Cieszę się, że korzystasz z funduszu na studia”. Mama krzyknęła: „Jaki fundusz?”. Tata zakrztusił się drinkiem: „To bezużyteczne? Nie ma mowy”. Wtedy mój mały kuzyn wyszeptał: „Czekaj… Nie wiedziałeś?”. I tak po prostu…

Podczas Święta Dziękczynienia mój dziadek powiedział: „Cieszę się, że korzystasz z funduszu na studia”. Mama krzyknęła: „Jaki fundusz?”

W napiętą noc Święta Dziękczynienia Erin Mitchell odkrywa, że ​​jej rodzice potajemnie opróżnili fundusz na studia, który zgromadzili dla niej dziadkowie, i przeznaczyli go na wszystko, oprócz jej przyszłości. Ten wzruszający dramat rodzinny śledzi jej cichą transformację z „silnej” w córkę, która w końcu stawia opór. Jeśli lubisz historie o zemście, historie rodzinne i brutalną rodzinną zemstę, gdzie zdrada ma realne konsekwencje, ten film jest dla Ciebie. Obejrzyj eksplozję relacji sióstr w dramacie rodzinnym, gdy Erin wybiera sprawiedliwość zamiast poczucia winy, zrywa więzi i zmienia swoje życie na własnych zasadach. Idealny dla fanów intensywnych, rodzinnych dramatów i realistycznej, cichej zemsty.

Nazywam się Aaron Mitchell. Mam dwadzieścia jeden lat. I aż do zeszłego Święta Dziękczynienia szczerze myślałem, że moja rodzina po prostu nie ma pieniędzy, które miały mi wystarczyć na studia.

Byliśmy w połowie kolacji z okazji Święta Dziękczynienia, kiedy dziadek uniósł kieliszek. W sali panował brzęk sztućców i pogawędki, aż nagle jego głos przebił się przez to wszystko. Uśmiechnął się do mnie i powiedział: „Za Aarona i za to, że w końcu dobrze wykorzystano wszystkie pieniądze z college’u”.

Widelec wypadł mi z ręki.

Pieniądze na studia.

Po drugiej stronie stołu moja mama zesztywniała. „Jakie pieniądze?” – warknęła. Za szybko i za ostro.

Rozmowy wokół nas ucichły. Tata zaczął kaszleć w serwetkę, bardziej z powodu wydajności niż problemu.

„Mówiliśmy, że nie będziemy o tym wspominać” – mruknął. „Ten mały dzbanek i tak nigdy nie wystarczy”.

Mały garnuszek. Jakby lata oszczędności z moim nazwiskiem były bezużytecznym zapasem, o którym nikt nie musiał wspominać.

W piersi mi szumiało, a mózg gorączkowo próbował nadrobić zaległości. Podwójne zmiany w kafejce uniwersyteckiej. Trampki sklejone taśmą. Liczenie każdego dolara na czesne. Wszystko to zderza się z tymi dwoma słowami.

Pieniądze na studia.

Obok mnie mój młodszy kuzyn pochylił się w stronę swojej mamy, udając, że szepcze.

„Mamo, Aaron naprawdę nie wiedział” – wyszeptał, na tyle cicho, by zachować się niewinnie, i na tyle głośno, bym usłyszała każdą sylabę.

Wszystkie twarze przy stole zwróciły się w moją stronę, z wyjątkiem moich rodziców. Wpatrywali się w talerze, jakby nic z tego nie miało się do nich przykleić, gdyby nie podnieśli wzroku.

W tym momencie nie byłem już głodny. Chciałem tylko wiedzieć, ile mojej przyszłości już wydali.

Jeśli kiedykolwiek byłeś ostatnią osobą, która dowiedziała się, jaką decyzję podjęła twoja rodzina w twoim życiu, zostań ze mną. A zanim przejdziemy dalej, powiedz mi: która jest teraz twoja godzina i skąd ją obserwujesz? Chcę zobaczyć, jak daleko zajdzie ta historia.