Moja siostra napisała SMS-a: „Nie jesteś zaproszona na mój ślub. Mój mąż uważa, że ​​zepsujesz atmosferę”. Powiedziałam „dobra”. Następnego dnia, kiedy wszedł na galę mojej firmy i mnie tam zobaczył, zaczął krzyczeć, bo…

DALEJ Późne noce. Przegapione święta. Ciche łzy w pustych salach konferencyjnych, gdy klient się wycofywał albo kampania kończyła się fiaskiem. Nikt tego nie dostrzegał. Widzieli moje eleganckie biuro, logo na ścianie, dopracowaną stronę internetową, artykuł w Forbesie, który sprawił, że moja mama wysłała mi emotikonkę z uniesionym kciukiem i powiedziała: „Dumna z ciebie, dzieciaku”, jakby to było nieuniknione.
Najwyraźniej nic z tego nie miało znaczenia dla nastroju mojej siostry.
Wróciłam do biurka i znowu wzięłam telefon, wpatrując się w zablokowany ekran. Czekałam na kolejną wiadomość – przeprosiny, żart, coś, co złagodziłoby cios.
Nic.
Drugi zawias dnia cicho zaskoczył: skończyłam błagać o miejsce przy stolikach, za które częściowo płaciłam.
Głowa Riley znów się odezwała. „Oto zaktualizowany plik dotyczący dzisiejszego nowego partnera” – powiedziała, kładąc teczkę na moim biurku. „Ich dyrektor finansowy sfinalizuje wszystko na gali”. Otworzyłem teczkę, pozwalając mózgowi zmienić biegi. Liczby. Biografie. Korporacyjny żargon, który mogłem analizować przez pół snu. Dzisiejsza współpraca była duża — wieloletnia, siedmiocyfrowa kwota, taki kontrakt, który pozwoliłby Coleworth Strategies awansować o kolejny szczebel. Przejrzałem pobieżnie streszczenia, a potem zamarłem.
Dyrektor finansowy: Blake Grant.
Uniosłem brwi, zanim zdążyłem je powstrzymać.
Blake.
Grant.
Narzeczony Morgana.
Oczywiście.
Wszechświat miał poczucie humoru.
Z mojego gardła wyrwał się krótki, ostry śmiech.
„Coś nie tak?” zapytał Riley.