Na przyjęciu zaręczynowym mojej siostry, moja rodzina wyśmiewała mojego „fałszywego” narzeczonego. Milczałam, aż przyleciał prywatnym helikopterem, rozdał prezenty i nazwał mnie swoją uroczą żoną.

Gdzie więc jest ten twój tajemniczy narzeczony? A może go sobie wymyśliłaś?

Głos mojej siostry Olivii rozbrzmiał w ogrodzie, wystarczająco głośno, by wszyscy na jej przyjęciu zaręczynowym mogli go usłyszeć. Poczułam, jak oblewam się rumieńcem, gdy rozmowy wokół nas ucichły, a goście odwrócili się, by podziwiać widowisko.

„Spóźnia się z pracy” – powiedziałem cicho, mocniej ściskając kieliszek szampana. „Będzie tutaj”.

Moja mama roześmiała się ostrym, kruchym śmiechem, który sprawił, że poczułam skurcz w żołądku. „Praca w sobotnie popołudnie? Naprawdę, kochanie, nie musisz udawać, że tak się bawisz. Wszyscy wiemy, że nie ma narzeczonego”.

Mam na imię Victoria. Mam dwadzieścia dziewięć lat i przez większość życia byłam rozczarowaniem rodziny. Podczas gdy Olivia odnosiła sukcesy we wszystkim, od studiów prawniczych po zaręczyny z Bradleyem, odnoszącym sukcesy bankierem inwestycyjnym, ja wybrałam inną drogę. Pracowałam jako biolog morski, spędzając miesiące na morzu, badając ekosystemy raf koralowych. Nie było to zajęcie luksusowe jak na standardy mojej rodziny i z pewnością nie było dobrze płatne, ale było moje.

Stojąc na idealnie wypielęgnowanym podwórku moich rodziców w Charleston w Południowej Karolinie, otoczona równie idealnymi przyjaciółkami Olivii i ich krytycznymi spojrzeniami, pragnęłam być gdziekolwiek indziej. Późnopopołudniowe słońce prażyło nas, sprawiając, że pożyczona jedwabna sukienka przypominała więzienie.

„Wiktoria zawsze była kreatywna” – dodał mój ojciec, stojąc przy grillu, gdzie rozmawiał z ojcem Bradleya. „Pamiętasz, jak mówiła, że ​​będzie ratować oceany? Teraz wymyśla chłopaków”.

Goście się śmiali. Niektórzy wyglądali na zakłopotanych, ale większość wydawała się rozbawiona moim upokorzeniem.

Olivia uśmiechnęła się słodko, opierając dłoń na ramieniu Bradleya, a jej ogromny pierścionek z brylantem odbijał promienie słońca. Zadzwoniła dwa tygodnie temu, żeby opowiedzieć mi o tym przyjęciu, a ja w chwili słabości wspomniałam, że się z kimś spotykam. Ta jedna uwaga sprawiła, że ​​moja rodzina założyła, że ​​jestem zaręczona. A kiedy próbowałam ich sprostować, zagłuszyli mnie, planując już, jak mnie pokazać na przyjęciu u Olivii.

„Opowiedz nam o nim” – naciskała Olivia, a jej zielone oczy błyszczały złośliwą radością. „Co robi ten niewidzialny narzeczony? Gdzie go poznałaś?”

Otworzyłem usta, a potem je zamknąłem.

Prawda była skomplikowana.