„Kiedy przyłapałam synową na kradzieży pieniędzy z mojej torebki w moje urodziny, mój syn wpadł w furię – złapał mnie za ramię tak mocno, że je złamałam, zamknął w schowku i powiedział: «Znajdź swoje miejsce». Myślał, że jestem bezsilna… dopóki nie użyłam ukrytego telefonu i nie wykonałam jednego połączenia, które zniszczyło wszystko, co zbudowali”.

Dzień zaczął się spokojnie – skromna kolacja urodzinowa w moim domu w Connecticut. Upiekłam pieczeń, nakryłam do stołu, a nawet postawiłam świeże kwiaty w jadalni. Chciałam, żeby wieczór był ciepły, mimo że napięcie między mną a Sophie narastało od miesięcy. Zawsze była zdystansowana, wyrachowana, typ, który uśmiechał się ustami, ale nigdy oczami. Ale Caleb ją kochał – a przynajmniej tak mu się zdawało – więc starałam się zachować spokój.

Po obiedzie poszłam do kuchni umyć kilka naczyń. Usłyszałam ich ciche, szepczące głosy. Potem kroki. Potem dźwięk – rozsuwający się zamek w mojej torebce.

Cicho wyszłam i zobaczyłam Sophie pochylającą się nad moją torebką, wyciągającą z palców złożone banknoty.
Moje pieniądze urodzinowe.
Pieniądze, które mój zmarły mąż dawał mi co roku jako „szalone pieniądze”, tradycję, którą podtrzymywałam, by czuć się z nim blisko.

„Sophie?” zapytałem cicho.

Zamarła. Powoli się odwróciła, a w ciągu kilku sekund wyraz jej twarzy zmienił się z poczucia winy w bunt.

„To nie jest to, na co wygląda” – warknęła.

„Wygląda dokładnie tak, jak wygląda” – odpowiedziałem.