Zadzwoniła do mnie moja siostra, pilotka. „Muszę cię o coś dziwnego zapytać. Twój mąż… jest teraz w domu?” „Tak” – odpowiedziałam – „siedzi w salonie”. Jej głos zniżył się do szeptu. „To nie może być prawda. Bo właśnie go obserwuję z inną kobietą. Właśnie wsiedli na mój samolot do Paryża”. Właśnie usłyszałam, jak drzwi za mną się otwierają.

„Muszę cię o coś dziwnego zapytać.”

Głos trzeszący w głośniku mojego telefonu był stłumiony, skompresowany przez charakterystyczne szumy radia w kokpicie. To  Kaye , moja siostra, dzwoniła z wysokości trzydziestu tysięcy stóp.

Stałam pośrodku mojej kuchni na Manhattanie, a poranne słońce rzucało długie, blade prostokąty na granitową wyspę. W powietrzu unosił się zapach świeżo mielonej kolumbijskiej kawy, domowej i bezpiecznej. Przez łukowe przejście widziałam  Aidena , mojego męża od siedmiu lat, siedzącego w swoim ulubionym fotelu z uszakami. Był skąpany w złotym świetle, a na jego kolanach leżał rozłożony „  Financial Times”  , a jego sylwetka była mi tak bliska, jak bicie mojego serca.

„No dalej” – powiedziałem, opierając biodro o blat. „Aiden właśnie pije kawę”.

Cisza po drugiej stronie linii była ciężka, niczym próżnia, która wysysała powietrze z moich płuc, zanim jeszcze ona zdążyła się odezwać.

„Ava” – wyszeptała Kaye, a jej profesjonalna pilotka zadrżała. „To nie może być prawda. Bo właśnie lecę na wysokości przelotowej na pokładzie lotu United 447 do Paryża. I patrzę na listę pasażerów. Patrzę na miejsce 3A”.

Zatrzymała się i usłyszałem, jak głośno wciągnęła powietrze.

„Aiden jest w moim samolocie, Avo. Wróciłem tam, żeby sprawdzić. Siedzi w klasie biznes, pije szampana. I trzyma się za rękę z inną kobietą.”

Za mną usłyszałem szelest papieru gazetowego. Kroki zbliżały się do kuchni – pewne, rytmiczne, jak kroki człowieka swobodnie poruszającego się po swoim zamku.

Aiden  wszedł do pokoju. Miał na sobie szary kaszmirowy sweter, który kupiłam mu na Gwiazdkę. Uśmiechnął się do mnie tym krzywym, chłopięcym uśmiechem, który rozbroił mnie dekadę temu, i wyciągnął pusty kubek. Na kubku widniał napis „  Najbardziej Odpowiedni Mąż Świata”,  wytłuszczony drukowanymi literami.

„Kto dzwoni tak wcześnie, kochanie?” – zapytał. Jego głos był głęboki, ciepły, a brytyjski akcent idealnie wyważony.

Wpatrywałam się w niego. Wpatrywałam się w mężczyznę stojącego półtora metra ode mnie. Potem spojrzałam na telefon w mojej dłoni, gdzie moja siostra opisywała profil mojego męża na niebie.