Przyszedłem na wigilijną kolację utykając, z nogą owiniętą w gipsie, który zostawiła mi synowa, gdy kilka dni wcześniej mnie popchnęła. Gdy tylko wszedłem, mój syn wybuchnął okrutnym śmiechem. „Moja żona właśnie dawała ci nauczkę. Zasłużyłeś na nią”. Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Uśmiechnąłem się, otworzyłem i powiedziałem: „Proszę wejść, panie oficerze…”

DALEJ Ale to nie pieniądze ostatecznie mnie złamały. To była niedziela, kiedy usłyszałam Emily nonszalancko pytającą z korytarza:
„Więc… kiedy twoja matka w końcu umrze? Bo nie możemy czekać trzydzieści lat na ten dom”.
Rozmawiali o mojej śmierci, jakby to był jakiś ostateczny termin. Obliczali, ile już wyczerpali, co jeszcze mogą wydobyć, zanim „się połapię”, i jak ubiegać się o opiekę prawną, żeby mogli ogłosić mnie „schorowaną” i przejąć kontrolę, póki jeszcze żyję.
Poszłam do swojego pokoju, zamknęłam drzwi na klucz – czego nigdy nie zrobiłam we własnym domu – i rozpłakałam się w łóżku, które kiedyś dzieliłam z mężem.
To był dzień, w którym umarła dawna Rachel.