Moi rodzice wysłali mi pudełko ręcznie robionych czekoladek urodzinowych. Następnego dnia zadzwonili moi rodzice i siostra i zapytali: „I jak ci smakowały czekoladki?”. Uśmiechnęłam się i odpowiedziałam: „Och, dałam je mojemu młodszemu bratu i dzieciom mojej siostry. Uwielbiają słodycze”. W słuchawce zapadła całkowita cisza… Potem wszyscy troje krzyknęli naraz: „Co zrobiłeś?!”. Zmarszczyłam brwi. „Dlaczego? Co się stało?”

Moi rodzice i siostra nie przestawali dzwonić i pytać o czekoladki.

Kiedy zadzwonił piąty telefon, siedziałem na kanapie w moim małym mieszkaniu w centrum Columbus, boso na dywanie, który kupiłem używany, i patrzyłem, jak mój telefon się rozświetla, jakby próbował mnie przed czymś ostrzec. Jeszcze nie miałem pojęcia, że ​​to on.

Tata.

Potem Evelyn.

Potem moja starsza siostra, Melissa.

Wszyscy zadawali to samo pytanie, a ich głosy drżały w taki sposób, że włosy stanęły mi dęba.

„Zjadłeś jakąś czekoladę?”

Za każdym razem dawałam im tę samą odpowiedź. Śmiałam się, bo szczerze mówiąc, myślałam, że przesadzają z kaloriami, cukrem czy czymkolwiek innym, czym bogaci ludzie tak się dzisiaj fałszywie martwią.

„Nie. Zostawiłem całe pudełko w Dublinie. Brandon i dzieciaki rzucili się na nie, gdy tylko je odłożyłem. Byli zachwyceni.”

Za każdym razem, gdy to mówiłem, atmosfera po drugiej stronie słuchawki milkła i stawała się dziwna, jakby ktoś wszedł na pogrzeb z orkiestrą marszową.

Wtedy zaczął się krzyk.

Musisz coś zrozumieć zanim opowiem ci resztę.

Nazywam się Kendall Morrison. Mam trzydzieści pięć lat, jestem księgową śledczą, singielką, bezdzietną. Zazwyczaj potrafię powiedzieć o finansach obcej osoby więcej w dziewięćdziesiąt minut z laptopem niż jej małżonek przez dwadzieścia lat małżeństwa. Zajmuję się liczbami: fikcyjnymi firmami, sfałszowanymi księgami rachunkowymi, pieniędzmi, które znikają i próbują się ukryć.

Z tego powodu nigdy nie ufałem „darom”, zwłaszcza tym od rodziny ze strony mojego ojca.

Czekoladki dotarły we wtorek.