„Czy w ogóle przeczytałaś dress code?” – zadrwiła córka wiceprezesa pierwszego dnia, machając podręcznikiem. „Jesteś zwolniona!” W holu inwestorka z 3 mld dolarów przytuliła mnie. „Gotowa podpisać umowę o fuzji?” – zapytał. Uśmiechnęłam się. „Przepraszam, właśnie mnie zwolniła. Żadnej umowy”. Odwrócił się do niej zimnym wzrokiem. „Co zrobiłaś?”

„Czy w ogóle przeczytałeś dress code?” Cassidy rzuciła mi to szyderczo pierwszego dnia, machając spiralnie oprawionym podręcznikiem jak mandatem. Czterdzieści osiem godzin później stałem w trzypiętrowym holu Sterling Hart, marmur lśnił mi pod stopami, a mała amerykańska flaga na stojaku z pleksiglasu powiewała za każdym razem, gdy drzwi obrotowe świsnęły. Mężczyzna, którego podpis kontrolował wartą trzy miliardy dolarów fuzję, przeszedł w moją stronę z już rozłożonymi ramionami.

„Emily” – powiedział Marcus Sterling ciepłym głosem, w nieskazitelnym garniturze, z przypinką na klapie. Przytulił mnie, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi, a nie stronami kontraktu. Poczułam, jak jego dłoń muska perłowe guziki mojej marynarki. „Gotowa podpisać to i sprawić, że Wall Street oszaleje?”

Uśmiechnąłem się, spokojny jak mrożona herbata w lipcu. „Przepraszam, Marcus” – powiedziałem. „Właśnie mnie zwolniła. Nie ma mowy”.

Marcus odwrócił się, podążając za moim wzrokiem ku Cassidy – biały garnitur, podręcznik ściskany jak tarcza, twarz blada z każdą sekundą. Kiedy jego oczy zrobiły się zimne, temperatura w holu spadła o dziesięć stopni.

„Co zrobiłeś?” zapytał.

Jeśli lubisz patrzeć, jak korporacyjny zamek płonie z wygodnej kanapy, zapnij pasy. To zaczęło się czterdzieści osiem godzin wcześniej, na czterdziestym drugim piętrze.

Powietrze w tej sali konferencyjnej zawsze pachniało tak samo: cytrynowym lakierem, zimnym powietrzem z recyrkulacji i metalicznym posmakiem strachu. Spędziłem piętnaście lat ucząc się oddychać tym powietrzem, piętnaście lat ucząc się odczytywać, jak prąd szumi korytarzami Sterling Hart niczym ukryte okablowanie. Byłem starszym łącznikiem ds. partnerstw strategicznych.

Dla każdego spoza branży brzmiało to jak tapeta konsultanta. Dla każdego, kto naprawdę wiedział, jak krążą pieniądze na Manhattanie, oznaczało to, że dzierżę klucze do królestwa. Nie krzyczałem. Nie musiałem. Moja siła tkwiła w ciszy między podpisami, w skinieniu głową nad mahoniowym stołem, w wartej trzy miliardy dolarów akwizycji, którą żyłem i oddychałem przez dziewięć bardzo długich miesięcy.

Właśnie wtedy, z tabletem w ręku, stałem przy oknach sięgających od podłogi do sufitu, przeglądając ostatnie klauzule umowy ze Sterlingiem. W dole żółte taksówki krążyły po Columbus Circle niczym rozwścieczone pszczoły; w górze odrzutowiec wyżłobił białą rysę na zimowym niebie. Za dwa dni, jeśli wszystko pójdzie dobrze, Marcus podpisze umowę, nasze akcje poszybują w górę, a wielu mężczyzn w dopasowanych granatowych garniturach przywłaszczy sobie zasługi za moją pracę w spranej skórzanej torbie i praktycznych szpilkach.