Zaprosiłam syna i synową na świąteczną kolację. Zaskoczyłam syna BMW i dałam synowej designerską torebkę. Podczas posiłku syn uśmiechnął się i powiedział: „Mamo, moja żona mówi, że w tym roku powinnaś to potraktować jako nauczkę, więc postanowiliśmy nie kupować ci prezentu”. Synowa po prostu siedziała, uśmiechając się do mnie tym swoim znaczącym spojrzeniem. Spokojnie wyjęłam kopertę. „Dobrze. Mam jeszcze jeden prezent dla was obojga”. W chwili, gdy ją otworzył, jego dłonie zamarły…

Nazywam się Ruth Dawson. Mam siedemdziesiąt trzy lata. Mieszkam sama w parterowym domu z tynku na cichym, strzeżonym osiedlu w Naples, na wybrzeżu Zatoki Florydzkiej, gdzie w grudniu palmy zdobią świąteczne lampki, a śnieg pojawia się tylko na wystawach sklepowych w Target.

W Wigilię w domu pachniało pieczonym indykiem i cynamonowymi świecami. Moja sztuczna choinka stała w kącie salonu, wysoka i bujna, z gałęziami udekorowanymi ozdobami, które Ray i ja zbieraliśmy przez czterdzieści lat małżeństwa – małymi ceramicznymi Mikołajami z jarmarków rękodzieła, aniołkami z muszelek z wyspy Sanibel, szklaną ozdobą w kształcie wózka golfowego, którą Eddie wybrał dla swojego taty, gdy miał dziesięć lat.

Wielokolorowe światła delikatnie mrugały, rzucając ciepłą poświatę na beżowe ściany i rodzinne zdjęcia, które wciąż wisiały tam, gdzie zostawił je Ray. Na zewnątrz, podwórka sąsiadów rozświetlały nadmuchiwane figurki Mikołajów w hawajskich koszulkach i świecące flamingi w czapkach Mikołaja. Tak właśnie Floryda obchodzi Boże Narodzenie: palmy, wilgoć i sztuczny śnieg na oknach Publix.

Spędziłem trzy dni, przygotowując się do tego wieczoru. Szorowałem podłogi, które i tak były czyste. Wypolerowałem srebra, które rzadko wychodziły z szuflady. Dwa razy przejechałem Tamiami Trail moim starym sedanem, bo za pierwszym razem zapomniałem o żurawinie, którą Eddie uwielbiał w dzieciństwie, i musiałem wrócić. Kupiłem dobre bułki w piekarni, a nie tanie, i upewniłem się, że ciasto pekanowe pochodzi z małej, rodzinnej piekarni przy Piątej Alei, tej, o której Ray przysięgał, że smakuje lepiej niż cokolwiek na północ od Mason-Dixon.

Chciałam, żeby wszystko było idealne.

Ponieważ Eddie wracał do domu.

Kiedy tamtego wieczoru mój syn i jego żona wjechali na podjazd, wytarłam ręce w fartuch i podeszłam do drzwi wejściowych. Eddie wszedł pierwszy, wysoki i postawny, pachnący delikatnie tą samą wodą po goleniu, której używał Ray. Przez pół sekundy, kiedy mnie objął, poczułam się, jakbym odzyskała swojego chłopca. Tego, który kiedyś biegał po tych samych korytarzach w piżamie Spider-Mana, chłopca, który przytulił mnie na dobranoc i powiedział, że jestem najlepszą mamą na świecie.

Ale wtedy Moren wkroczył za nim.

Jej wzrok omiótł mój salon niczym agent nieruchomości oglądający nieruchomość podczas dnia otwartego. Nie z podziwem. Z oceną. Obejrzała sztukaterię, granitowe blaty widoczne z wejścia, przesuwane szklane drzwi prowadzące na zadaszony taras i basen, na który Ray nalegał, zanim zgodził się przenieść na emeryturę na Florydzie.

„Pachnie dobrze” – powiedział Eddie, wymuszając radosny ton w głosie.

„Dziękuję, kochanie” – powiedziałem. „Kolacja już prawie gotowa”.