„Wykorzystaliśmy twój fundusz ślubny na twoją siostrę, ona potrzebuje uwagi”. Podczas kolacji z okazji ślubu moi rodzice rzucili to mimochodem mojemu narzeczonemu w twarz, tracąc każdego dolara, którego zaoszczędziliśmy. Siedziałam tam zbyt oszołomiona, by cokolwiek powiedzieć, a on tylko spojrzał na nich zimno i powiedział: „Ich siedemdziesiąt dwie godziny zaczynają się teraz”.

Brzęk srebra o delikatną porcelanę mojej mamy powinien być kojący, dźwięk rodzinnej tradycji, ale dziś wieczorem doprowadza mnie do szału. Siedzę między Beckettem a Sutton przy długim mahoniowym stole, przesuwając pieczoną brukselkę po talerzu, podczas gdy ciocia Margaret monotonnie opowiada o swoim rejsie na Bahamy. Flanelowa koszula Becketta wciąż ma na kołnierzyku delikatne ślady pyłu z płyt gipsowo-kartonowych, a jego robocze buty są porysowane pod stołem. Zauważa moje spojrzenie i obdarza mnie tym delikatnym, skrytym uśmiechem, który mówi, że wolałby być gdzie indziej.

Wtedy wypielęgnowane dłonie mojej mamy przyciskają się płasko do stołu. W sali zapada cisza. Nawet ciocia Margaret przerywa w pół zdania o nurkowaniu.

„Zanim zjemy deser” – mówi mama jasnym, wyćwiczonym głosem – „Nicholas i ja mamy ogłoszenie w sprawie ślubu Sutton”.

Mój widelec zatrzymuje się w połowie drogi do ust.

Sutton prostuje się, a na jej twarzy gości już uśmiech gotowy na Instagram.

„Wiesz, jak bardzo kochamy obie nasze córki” – kontynuuje mama, a mnie ściska żołądek na to określenie. Nic dobrego nie następuje po tym zdaniu. „I wierzymy w wspieranie rodzinnych marzeń”.

Tata odchrząknął i poprawił krawat. „Delilah i ja zapewniliśmy sobie otwarcie 20 lutego w Alta Aspen Resort na ślub Suttona i Tripa”.

Sutton piszczy. Naprawdę piszczy. Tripp zaciska pięść, jakby właśnie coś wygrał.

Ostrożnie odkładam widelec. Ośrodek wypoczynkowy Alta Aspen. Ten obiekt kosztuje więcej, niż zarabiam w ciągu roku.

„Para celebrytów odwołała w ostatniej chwili” – mówi mama, promieniejąc. „To jedyna w swoim rodzaju okazja dla influencera. Sama reklama jest warta…”

„Jak za to płacisz?” Pytanie zabrzmiało ostrzej, niż zamierzałem.