Siedziałam przy stole z nisko podciągniętymi rękawami, wzdrygając się przy każdym ruchu. Wzrok mojego brata wpatrywał się we mnie, a potem w siniaki. Nie powiedział ani słowa. Jak zawsze, przytulił mnie na pożegnanie. Ale cztery godziny później, gdy w domu było ciemno i cicho… usłyszałam, jak drzwi wejściowe znów się otwierają. I tym razem nie był sam.

Pierwszy raz, kiedy mój brat zobaczył moje siniaki, to mała gumowa amerykańska flaga, którą mieliśmy na breloczku do kluczy, leżała tuż obok na stole w jadalni – jaskrawoczerwona i niebieska na tle całego beżu.

Caleb rzucił klucze, kiedy wcześniej wniósł torby z jedzeniem na wynos, a zawieszka w kształcie flagi powoli zatoczyła koło obok butelki piwa. Teraz po prostu leżała między solniczką a szklanką wody Garetha jak wesoła maskotka życia, które nie istniało.

Rękawy miałam nisko podciągnięte, palce zaciśnięte na serwetce, żeby nie widział, jak trzęsą mi się ręce. Za każdym razem, gdy Caleb przesuwał się obok mnie, moje ciało najpierw drgało, a mózg nadrabiał zaległości z sekundowym opóźnieniem. Wzrok Garetha błądził od mojej twarzy do nadgarstków, do sposobu, w jaki się trzymałam, jakbym szykowała się na niewidzialne uderzenie.

Zaśmiał się z opowieści Caleba o jakimś biurowym psikusie, skinął głową na złośliwy żart Meery o tym, że wspólnota mieszkaniowa wysłała kolejny list w sprawie naszego trawnika, ale jego wzrok ani na chwilę nie przestawał się przyglądać. Mojemu obojczykowi. Mojej żuchwie. Sposób, w jaki podskoczyłam, gdy widelec brzęknął o talerz.

I wtedy to się stało. Sięgnąłem, żeby dolać mu wody, rękaw zsunął się o pół cala. Dokładnie tyle, ile trzeba.

Fioletowe cienie wyzierały spod mankietu. W kształcie palców. Stare i nowe ułożyły się warstwami jak pierścienie na drzewie.

Wzrok Garetha utkwiony był w nim. Na jego twarzy pojawiło się rozpoznanie – ostre, szybkie, druzgocące. Potem podniósł wzrok na mnie.

Spojrzałam mu w oczy dokładnie na jedno uderzenie serca.

Nie, błagałam w duchu.

Zamrugał. Chwila minęła. Odchrząknął, wymusił uśmiech i zmienił temat.

Obok mnie dłoń Caleba wsunęła się pod stół i ścisnęła moje kolano, wbijając opuszki palców w tę samą posiniaczoną skórę, którą zostawił trzy noce temu. Dla każdego obserwatora wyglądałoby to jak czułość. Dla mnie to było ostrzeżenie.

Mówili, że nigdy niczego nie podejrzewają, zdawał się mówić jego uśmieszek.