W 1988 roku okłamałem czterech młodych muzyków, którzy na mnie liczyli. Wziąłem ich stary van zespołu i zrobiłem coś, o czym nigdy im nie powiedziałem. O świcie odprawiłem ich, jakby nic się nie stało. Przez dekady martwiłem się, że prawda mnie dopadnie. Aż pewnego ranka przed moją przyczepą powoli zatrzymał się sznur ciemnych SUV-ów, a do moich drzwi podeszli nieznajomi. „Wiemy, co zrobiłeś w 1988 roku”.

Naprawiłem ich furgonetkę. Trzydzieści pięć lat później czterech milionerów wspominało mechanika, który kłamał

Rozwiązywałem krzyżówkę na ganku, kiedy na podjazd wjechały trzy czarne Escalade’y. Wysiadło z nich czterech mężczyzn po pięćdziesiątce. Drogie ciuchy, pewny krok. Jeden z nich spojrzał na mnie i zaczął płakać.

„Bobby Sullivan?” zapytał.

Powiedziałem: „Tak”.

Powiedział: „Skłamałeś nas w 1988 roku. Wiemy wszystko i przyszliśmy to naprawić”.

Nie miałem pojęcia, o czym mówi. Potem powiedział o dacie i wszystko wróciło.

Zanim przejdziemy do konkretów, zostaw komentarz i powiedz mi, skąd dziś oglądasz.

Był 12 listopada 1988 roku. Sobotnia noc. Zimna, mokra, okropna. Deszcz, który lał strumieniami i zamieniał drogi w rzeki. Noc, w której mądrzy ludzie siedzieli w domach, a na autostradach byli tylko głupcy i desperaci.

Zamykałem warsztat samochodowy Sullivan’s Auto Repair, mój warsztat przy Route 64 między Raleigh a Rocky Mount w Karolinie Północnej. Niewielki lokal, dwa stanowiska, ciasne biuro z ekspresem do kawy starszym niż większość samochodów moich klientów i mieszkanie nad nim, w którym mieszkałem sam. Neon na zewnątrz – czerwone litery z napisem SULLIVAN’S – migotał od trzech tygodni. Ciągle miałem zamiar go naprawić, ale zawsze było coś pilniejszego, zawsze inny silnik, który wymagał uwagi bardziej niż ten napis.

Byłem wtedy mechanikiem od dwudziestu sześciu lat. Nauczyłem się tego w wojsku, pracując przy ciężarówkach dostawczych i jeepach w delcie Mekongu. Wróciłem z Wietnamu w 1969 roku z odłamkami w nodze i olejem na stałe zabrudzonym paznokciami. Otworzyłem warsztat w 1974 roku za zaoszczędzone pieniądze i marzenie o byciu swoim własnym szefem.

To nie było wiele, ale było moje.