W Boże Narodzenie mama westchnęła: „ZNOWU JEST BEZROBOTNA…”, tata skinął głową: „Ma prawie 30 lat i NIE MOŻE UTRZYMAĆ PRACY”, brat uniósł kieliszek: „Mam nadzieję, że znajdziesz coś stabilnego w przyszłym roku”… Ja po cichu ubierałam choinkę, aż w końcu w telewizorze pojawił się komunikat „PILNE WIADOMOŚCI: ujawniono tożsamość tajemniczej założycielki firmy technologicznej…”, a nazwisko, które prezenter miał zaraz przeczytać, pozostawiło całą moją rodzinę przy stole w oszołomieniu i ciszy.

Pilot do telewizora leżał na stoliku kawowym obok skórzanego etui i białej koperty z napisem „5000 dolarów” wypisanym kanciastym pismem mojego taty. Choinka świeciła w kącie, czerwono-zielone światełka migały na tle tych samych szklanych ozdób, które znałam od przedszkola. Z kuchni dobiegał głos Binga Crosby’ego z małego głośnika Bluetooth, a wyblakły magnes z amerykańską flagą trzymał krzywo przyklejoną na lodówce tegoroczną listę zakupów.

„Wiadomość z ostatniej chwili w ten świąteczny wieczór” – rozległ się głos prezentera, gdy mój siedmioletni siostrzeniec niechcący podkręcił głośność zamiast zmienić kanał. „Przerywamy nasz świąteczny program, żeby nadać ważny temat technologiczny, który rozwijał się przez cały dzień”.

Mama sięgnęła po pilota. „Znajdźmy coś bardziej świątecznego”.

„Czekaj” – powiedział mój brat Michael, prostując się. „Ta nazwa firmy brzmi znajomo”.

Na dole ekranu przesuwał się nagłówek wydrukowany pogrubionymi czerwonymi literami: TAJEMNICZA ZAŁOŻYCIELKA FIRMY TECHNOLOGICZNEJ UJAWNIONA JAKO LOKALNA KOBIETA.

Następny wiersz zawierał nazwę mojej firmy.

Moje nazwisko pojawiło się później.

I tak oto dziewczyna, która „znowu nie miała pracy”, miała zostać miliarderką, o której nikt z obecnych przy tym stole nie wierzył, że w ogóle ma pracę.

Kilka godzin wcześniej wszystko wyglądało dokładnie tak samo.

Lampki choinkowe na choince rodziców mrugały naprzemiennie czerwonymi i zielonymi wzorami, rzucając cienie na salon, w którym spędzałam wszystkie święta przez ostatnie dwadzieścia dziewięć lat. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniały. Ozdoby były te same z dzieciństwa. Aniołek na czubku wciąż był lekko przechylony w lewo, tak jak zawsze. Opinia rodziców na temat moich życiowych wyborów była niezmienna jak Gwiazda Polarna.

„Sarah, kochanie, czy ostatnio aktualizowałaś swoje CV?” – zawołała mama z kuchni, a w jej głosie słychać było tę znajomą mieszankę troski i rozczarowania, którą nauczyłam się rozpoznawać w wieku dwunastu lat.

Starannie powiesiłam srebrny dzwonek na niższej gałęzi. „Nie szukam pracy, mamo”.