„Na przyjęciu świątecznym oficjalnie stałeś się bezdomny” – powiedział mój ojciec, wznosząc toast w domu w Idaho, który moim zdaniem nadal należał do mnie. On i moja siostra influencerka po cichu go sprzedali, podczas gdy ja ryzykowałem życie na Morzu Beringa jako ratownik Straży Przybrzeżnej. Nie spodziewał się, że jedno moje spokojne pytanie zamieni tę uroczystość w jego najgorszy koszmar.

Podczas przyjęcia bożonarodzeniowego mój ojciec potajemnie sprzedał mój dom, aby spłacić dług mojej „nieodpowiedzialnej” siostry.

Nazywam się Haven Reynolds. Właśnie spędziłam sześć miesięcy, ratując ludzi z piętnastometrowych fal na Morzu Beringa jako ratownik wodny Straży Przybrzeżnej. Wyciągnęłam torbę marynarską z ostatniego samolotu do Spokane o 23:07 w Wigilię, wynajęłam jedynego pozostałego SUV-a i jechałam czterdzieści minut przez gęsty śnieg z powrotem do Coeur d’Alene w Idaho.

Światło na ganku było zapalone. Drzwi wejściowe były uchylone, zanim jeszcze zgasiłem silnik. Muzyka, śmiech i blask trzymetrowej choinki rozlały się w mroźną noc.

Weszłam do środka, wciąż ubrana w zimowy kombinezon lotniczy i buty, ociekając wodą na drewnianą podłogę, za którą sama zapłaciłam osiem lat temu. Tata i moja młodsza siostra stali w samym środku pod choinką, z kieliszkami szampana w dłoniach, uśmiechając się, jakby ćwiczyli tę chwilę od tygodni.

Pierwszy odezwał się tata, a jego głos był na tyle głośny, że wszyscy w pomieszczeniu mogli go usłyszeć.

„Witaj w domu, kochanie. Oficjalnie jesteś teraz bezdomna”.

Ivy uniosła kieliszek, a jej oczy błyszczały jaśniej niż ozdoby.

„Sprzedałam to w zeszłym tygodniu, siostro. Wesołych, cholera, Świąt.”

W pokoju zapadła grobowa cisza. Krewni, kumple taty, mała paczka influencerów Ivy, wszyscy gapili się na mnie, jakbym była obiektem żartów.

Pozwoliłem, by worek morski uderzył z ciężkim hukiem o podłogę, otrzepałem śnieg z ramion i uśmiechnąłem się. Powoli. Naprawdę powoli.

„Dom, który właśnie sprzedaliście” – powiedziałem głosem tak spokojnym, że mógłby przeciąć szkło – „tak naprawdę należy do…”

Zatrzymałem się w tym miejscu.