Mój ojciec zapomniał się rozłączyć i usłyszałem, jak mówi do krewnego: „Ona jest bezużyteczna i na tyle głupia, że ​​pozwoliła nam mieszkać w swoim domu na zawsze”. Uśmiechnąłem się więc, zarezerwowałem im rodzinne wakacje we Włoszech, po cichu sprzedałem mój dom wart 980 000 dolarów i zmieniłem każdy zamek i kod; kiedy podjechali z walizkami pod „moje” drzwi wejściowe, każda klawiatura, na której próbowali, wyświetlała ten sam komunikat: dostęp zabroniony.

Moment, w którym moje serce pękło, nie był dramatyczny. Nie było grzmotów, nie było złowrogiej muzyki, tylko zwykły chrzęst żwiru pod kołami, gdy wjeżdżałem na podjazd mojego domu na ranczu pod Austin, wyczerpany dziesięciogodzinnym maratonem pracy nad debugowaniem interfejsu klienta.

Potem to zobaczyłem.

A raczej zobaczyłem miejsce, gdzie kiedyś było.

Ogród różany mojej ciotki Alice – dwieście stóp kwadratowych starych, zabytkowych róż, róż bourbon i pnączy Cecil Brunner, które pielęgnowała przez trzydzieści lat – zniknął, został wymazany. W jego miejscu znajdowała się spłaszczona plama brązowej ziemi, gładka jak putting green, z przemysłowymi rolkami sztucznej trawy ułożonymi na krawędzi niczym ogromne próbki dywanów.

Nieopodal stał mały buldożer, którego łyżka była wciąż pokryta ziemią i czymś, co wyglądało na poszarpane korzenie.

Siedziałem jak sparaliżowany w samochodzie, wciąż trzymając kierownicę i wpatrując się w masakrę.

Ogród był tuż obok dziś rano. Mijałem go wychodząc, zauważyłem wczesne kwiaty na Madame Isaac Perere. Teraz nie było po prostu… nic.

Mój wzrok się zawęził. Nie mogłem oddychać.