Mój brat „kupił” rezydencję w górach Teksasu. Mama wzniosła toast za niego. Powiedziałem im, że jestem jego właścicielem.

Mama uniosła kieliszek, oznajmiając, że mój brat właśnie kupił dom w najdroższej części Hill Country. Odwróciła się do mnie, a jej uśmiech stał się ostrzejszy i zapytała, kiedy w końcu mi się uda. Odstawiłem kubek i powiedziałem, że tak się stanie, kiedy przestanie wynajmować ode mnie ten dom. Muzyka grała, ale powietrze zniknęło. Mój telefon zawibrował z powiadomieniem od zarządcy nieruchomości. Nakaz eksmisji został złożony dzisiaj.

Nazywam się Piper Wallace. Mam 34 lata i od dwóch dekad jestem duchem we własnej rodzinie. Stałam przy chłodziarce, popijając letnią wodę gazowaną i obserwując scenę rozgrywającą się na podwórku moich rodziców w Round Rock w Teksasie. Powietrze było tak gęste, że można by je żuć, pachniało spalonym węglem drzewnym, drewnem z komarów i mdłymi, słodkimi perfumami, których moja matka, Linda, używała od lat 90. W cieniu było 35°C, ale ciepło bijące z grilla było niczym w porównaniu z duszącym ciepłem dumy moich rodziców.

Znów świętowali. Mój brat Dylan, jak zwykle, był centrum wszechświata. Stał przy stoliku na patio z kraftowym piwem w ręku, ubrany w lnianą koszulę, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż mój pierwszy samochód. Śmiał się tym swobodnym, czarującym śmiechem, który pozwolił mu wyjść z aresztu w liceum i popaść w długi w dorosłym życiu. Jego nowa dziewczyna, Sierra, trzymała go za ramię. Wyglądała młodo, pełna nadziei i zupełnie nieświadoma, że ​​spotyka się z mirażem.

Mój ojciec, Rey, obsługiwał grilla, smażąc burgery z zapałem, jaki rzadko widywałem, chyba że Dylan był w pobliżu. Spojrzał na syna oczami, które niemal zaszły łzami z uwielbienia.

„Uwaga, wszyscy. Proszę o uwagę”. Linda klasnęła w dłonie, a dźwięk był ostry i natarczywy. Weszła na lekko podniesiony drewniany pokład, skutecznie czyniąc go swoją sceną. Gwar ciotek, wujków i kuzynów ucichł. Nawet dzieci przestały gonić psa.

Linda promieniała, unosząc wysoko w powietrze plastikowy kubek z białym winem.

„Chcę tylko na chwilę zawstydzić mojego synka” – oznajmiła, a jej głos podniósł się o oktawę. „Wszyscy wiemy, że Dylan tak ciężko pracował nad swoimi biznesami. Cóż, ciężka praca popłaca. Powiedz im, Ray”.

Ray wytarł ręce o fartuch i uśmiechnął się.