Kiedy przybyłam na kolację wigilijną, mój syn powiedział: „Nie ma dla ciebie miejsca. Nie jesteś tu mile widziany!”. Uśmiechnęłam się tylko i powiedziałam: „Dobra, jak chcesz”. Potem zadzwoniłam. Kilka godzin później oddzwonił do mnie, zrozpaczony i szlochający, ale… było już za późno.

Dotarłam do domu syna w Wigilię tuż przed kolacją. Niosłam w rękach dwie torby, jedną z prezentami dla wnuczki, drugą z wypiekami, które upiekłam rano. Padał gęsty śnieg, ale szłam podjazdem pewnie i spokojnie. Zapukałam do drzwi i czekałam. Sam otworzył sekundę później. Nie uśmiechnął się. Nie powiedział „Wesołych Świąt”. Nawet się nie odsunął. Po prostu wpatrywał się w torby w moich rękach, jakby były śmieciami, które przyniosłam do niewłaściwego domu.

„Przyszedłeś wcześniej” – powiedział.

„Nie chciałem, żeby ktokolwiek czekał” – odpowiedziałem. „Wesołych Świąt”.

Odsunął się bez słowa. Weszłam do środka. W domu panował hałas od rozmów rodziny Clarissy. Grała muzyka. Na choince migały światełka. Ale gdy tylko weszłam do środka, hałas wydał mi się daleki. Czułam się jak obca osoba wkraczająca na czyjąś uroczystość.

Clarissa siedziała na kanapie z telefonem w ręku, robiąc sobie selfie przed choinką. Jej sukienka lśniła w blasku światełek. Na początku nawet na mnie nie spojrzała. Kiedy w końcu to zrobiła, skinęła głową raz, szybko i lekceważąco, i wróciła do poprawiania włosów.

Odstawiłem torby i zdjąłem rękawiczki. Wtedy usłyszałem szybkie kroki.

“Babcia.”

Mia pobiegła prosto do mnie. Mocno mnie przytuliła, chowając twarz w moim płaszczu. Objąłem ją jedną ręką i dotknąłem jej włosów. Przynajmniej jedna osoba w tym domu ucieszyła się na mój widok.

„Tęskniłam za tobą” – powiedziała.