W moje 25. urodziny moi rodzice urządzili bankiet dla 100 krewnych – nie po to, by mnie uczcić, ale by mnie wymazać. Przesunęli po stole rachunek: 248 000 dolarów. „Każdy dolar, który zmarnowaliśmy na twoje wychowanie. Zapłać – i zniknij”. Moja siostra wyrwała mi kluczyki do samochodu. „Teraz jest mój”. Zaprosili nawet mojego szefa, żeby mnie natychmiast zwolnił. Nic nie powiedziałem i wyszedłem. Cztery dni później świat, który zbudowali, spłonął – bo zapaliłem zapałkę.

Część 1: Okrutna uczta

Sala bankietowa w hotelu Ritz-Carlton skąpana była w ciepłym, złotym blasku kryształowych żyrandoli, a powietrze przesycone było zapachem lilii i pieczonej kaczki. Jednak przy stole nr 1 – głównym – atmosfera była zimniejsza niż suchy lód w wiaderku z szampanem.

To były dwudzieste piąte urodziny Mai. W sali śmiali się i stukali kieliszkami dalsi krewni, wspólnicy jej ojca, Roberta Sterlinga, i różni karierowicze. Nie zdawali sobie sprawy z publicznej egzekucji, która odbywała się pośrodku sali. Widzieli rodzinę świętującą ważną rocznicę; nie widzieli krążących rekinów.

Maya siedziała sztywno na krześle, z dłońmi złożonymi na kolanach, by ukryć bielejące kostki palców. Miała na sobie prostą granatową sukienkę koktajlową, którą kupiła na wyprzedaży trzy lata temu. Była elegancka, ale skromna, zupełnie jak sama Maya. Obok niej siedziała jej młodsza siostra, Tiffany, olśniewająca w uszytej na miarę, lśniącej sukni, która podkreślała jej krągłości i prawdopodobnie kosztowała więcej niż cała garderoba Mayi.

„Wszystkiego najlepszego, Mayo” – powiedziała jej matka, Eleanor. Jej głos był gładki, pozbawiony ciepła, brzmiał jak ton prezesa finalizującego zwolnienie, a nie matki witającej swoje dziecko.

Eleanor sięgnęła pod stół i wyciągnęła gruby, czarny segregator. Przesunęła go po białym obrusie. Zatrzymał się tuż przed talerzem Mai, przewracając srebrną solniczkę. Sól rozlała się na obrusie – pech, pomyślała ponuro Maya.

„Co to jest?” – zapytała Maya, jej głos był ledwie szeptem. Spojrzała to na matkę, to na ojca.

„To faktura” – powiedział Robert, powoli popijając swoją drogą szkocką. Nie patrzył na nią; obserwował salę, upewniając się, że goście są pod wrażeniem wyboru win. „Przeliczyliśmy, Mayo. Wychowanie cię nie było tanie. A skoro okazałaś się… cóż, nazwijmy to rozczarowaniem w porównaniu z potencjałem twojej siostry, postanowiliśmy potraktować cię jak nieudaną inwestycję”.

„Nieudana inwestycja?” – powtórzyła Maya, a słowa smakowały jak popiół. „Jestem twoją córką”.

„Jesteś obciążeniem” – poprawiła Eleanor. „Otwórz”.