Moja siostra śmiała się z aparatu słuchowego mojej córki

Moja córka Maya regulowała swój nowy aparat słuchowy przy stole, z drobiazgową dbałością typową dla dzieci, które wiedzą, że coś jest jednocześnie kruche i ważne. Miała sześć lat. Diagnoza była postawiona niedawno, aparat był założony zaledwie trzy tygodnie temu, a mimo to Maya już adaptowała się z odwagą, która napawała mnie podziwem.

„Co to jest za coś na jej uchu?” – zapytała głośno moja siostra Jennifer, wskazując na Mayę. „Wygląda jak akcesorium do robota”.

Dłoń mojej mamy zamarła w połowie szklanki z wodą. Mój mąż, David, spiął się obok mnie, ale położyłam kojąco dłoń na jego ramieniu.

„To aparat słuchowy” – odpowiedziałem spokojnie. „Maya ma umiarkowany ubytek słuchu”.

„Aparat słuchowy?” Jennifer wybuchnęła śmiechem, patrząc na naszych rodziców, naszego brata Toma i jego żonę Catherine. „W wieku sześciu lat?”

„To… godne ubolewania” – skomentowała moja matka. „Nie rozważałeś czegoś mniej rzucającego się w oczy?”

„To najskuteczniejsza opcja rozwoju” – wyjaśniłem.

„Jego rozwój?” – powtórzył mój ojciec. „Czy będzie wymagał specjalnych modyfikacji?”

„Ma normalne zajęcia” – odpowiedziałem. „Tylko z innymi materiałami”.

Jennifer westchnęła. „Tak to jest, kiedy czeka się z dziećmi do trzydziestki”.

Twarz Mai lekko się ściągnęła. Rozumiała o wiele więcej, niż sobie wyobrażali. A aparat słuchowy wzmacniał każde okrutne słowo z nieubłaganą wyrazistością.

„Dość tego” – powiedział Dawid, odkładając widelec z głośnym kliknięciem.

„Och, nie bądź taka wrażliwa” – przerwał mi ojciec. „Jennifer żartuje. Martwi się, tak jak my wszyscy. Takie rzeczy wpływają na całą rodzinę”.

„Dlaczego aparat słuchowy Mai budzi w tobie niepokój?” – zapytałem, starając się zachować spokój w głosie.

„Jest jeszcze aspekt społeczny” – odpowiedziała ostrożnie moja mama. „Ludzie zauważają, zadają pytania. Dzieci Jennifer chodzą do Westbrook Academy. Rodzice się znają. To wpływa na nas wszystkich”.

Spojrzałem na moich siostrzeńców, dwunastoletnią Sophie i dziesięcioletniego Nathana, którzy milczeli, wpatrzeni w talerze. Oboje uczęszczali do prestiżowej Akademii Westbrook, której czesne wynosiło 45 000 dolarów rocznie za dziecko.

„To tylko żart, Clare” – dodał mój ojciec, widząc, że nie odpowiadam. „Spokojnie. Zawsze byłaś zbyt wrażliwa”.