Na 40. urodzinach mojego syna wnuczka w panice chwyciła mnie za ramię. „Dziadku, uciekajmy stąd. Natychmiast” – wyszeptała. Byłem oszołomiony. „Dlaczego?” – zapytałem. „Po prostu odejdź, proszę” – błagała. Ufałem jej i to uchroniło mnie przed straszną zdradą ze strony mojego syna. Nie uwierzyłbyś, co planował.

„Tato, tym razem musisz mnie wysłuchać i nie wyciągać pochopnych wniosków.”

Mój syn, Trevor, wpadł do moich drzwi w pół zdania, nie zadając sobie trudu, żeby zapukać. Jego pewność siebie wydawała się wyćwiczona, jak przemowa, którą ćwiczył w samochodzie przed wtargnięciem do mojego cichego podmiejskiego domu. Powoli zdjęłam okulary do czytania, metodycznie składając wieczorną gazetę i odkładając ją na stolik. Stary skórzany fotel zaskrzypiał, gdy wyprostowałam plecy – dźwięk równie znajomy i męczący, jak ta rozmowa miała się wkrótce stać.

„Tobie też dobry wieczór, synu” – powiedziałem, a w moim głosie słychać było cierpliwy, wyświechtany ton człowieka, który spędził czterdzieści lat, radząc sobie z nadgorliwymi kontrahentami, obiecując rzeczy niemożliwe. „Co jest tak pilnego, że nie mogło poczekać na porządne powitanie?”

Podszedł do mojej półki z książkami, niczym wir nerwowej energii, po czym odwrócił się, gestykulując dziko. „To jest to, tato. Okazja, na którą czekałem. Syndykat nieruchomości. Zagospodarowanie terenu w Arizonie. Gwarantowany zysk”.

Wstałem i spokojnym, niespiesznym krokiem ruszyłem w stronę mojej szafki na dokumenty. Była to ciężka, stalowa bestia z czterema szufladami, relikt z mojego dawnego biura budowlanego, wypełniona dokumentami z całego życia, pieczołowicie uporządkowanymi. Wzrok Trevora nerwowo podążał za mną, gdy wyjmowałem grubą teczkę z napisem  „Trevor – Inwestycje: 2019-2025” .

„Gwarantowane, mówisz?” – zapytałem, rozkładając dokumenty na stoliku kawowym jak przegraną partię pokera. „Piętnaście procent zwrotu, może? A może dwadzieścia?”

„Tato, to jest coś innego.”