W poranek Bożego Narodzenia moja córka powiedziała: „Mamo, napij się tej specjalnej herbaty, którą zrobiłam”. Cicho zamieniłam się kubkami z jej mężem. Trzydzieści minut później…

Moja córka uśmiechnęła się odrobinę za szeroko, podając mi herbatę, i to był pierwszy moment, w którym mój żołądek znieruchomiał. Nic w tym nie było oczywiste – żadnego dziwnego zapachu, żadnego dziwnego koloru – tylko błysk w jej oczach, który nie pasował do pomieszczenia ani pory roku, i sposób, w jaki pochylała się do przodu, jakby patrzyła na moje dłonie, a nie dzieliła się świętami.

Karen nigdy wcześniej nie interesowało, co piję. Przez większość lat podczas naszych świątecznych wizyt ledwo podnosiła wzrok znad telefonu, niemal nieobecna, jak to potrafią być dorośli, kiedy już uznają, że jesteś tylko szumem w tle. Ale tym razem wręcz promieniała, mówiąc: „Zrobiłam to specjalnie dla ciebie, mamo. Rumianek z miodem, tak jak lubisz. Pij, póki ciepłe”.

Nie odpowiedziałem od razu. Spojrzałem na herbatę – bladozłotą parę unoszącą się znad brzegu mojego ulubionego niebieskiego kubka – a potem na mojego zięcia, Richarda, który nagle bardzo zainteresował się poprawianiem lampek choinkowych po drugiej stronie pokoju. Jego filiżanka stała nietknięta na stoliku kawowym obok mojej i nie chciał spojrzeć mi w oczy.

Nie wiem, dlaczego to zrobiłam. Może to był instynkt. Może to lata, kiedy przyłapywałam ich na szeptaniu w kuchni, kiedy myśleli, że nie słyszę, albo to, jak wymieniali spojrzenia za każdym razem, gdy wspominałam o moich oszczędnościach, domu albo – nie daj Boże – o wizytach u lekarza. Cokolwiek to było, sięgnęłam i zamieniłam nasze kubki z taką nonszalancją, z jaką przesuwa się podstawkę.

Richard nie zauważył. Nikt nie zauważył oprócz Karen.

Zesztywniała na ułamek sekundy – ledwie, ledwo, ledwo słyszalnie, drgnęła w ramionach – ale to widziałam i czułam w kościach. Jej uśmiech zbladł, gdy powiedziała zbyt szybko: „Czekaj – nie, mamo. Ten jest twój. Uczyniłam go wyjątkowym”.

Ale ja już wziąłem łyk z jego kubka.

Zwykła czarna kawa. Gorzka i zimna.

Skinęłam grzecznie głową, jakby nic się nie stało, jakbym była po prostu staruszką cieszącą się świątecznym porankiem. A potem czekałam.