Jesteśmy tu tylko po to, żeby ją odzyskać

„Jesteśmy tu tylko po to, żeby oddać ci twoją bezużyteczną córkę” –
rzuciła teściowa do mojego ojca.

Nawet nie drgnął.

Odpowiedział tak nagle i stanowczo, że w pokoju zapadła cisza — a zanim moi teściowie zorientowali się, co wywołali, było już za późno.

Wdali się w kłótnię z niewłaściwą rodziną.

1. Jazda

„Moja teściowa kazała mi wsiąść do samochodu.”

To było wszystko. Żadnych wyjaśnień, żadnych argumentów, żadnej możliwości powiedzenia „nie”.

„Wsiadaj. Już” – powiedziała, stojąc w drzwiach z torebką na ramieniu, zimnym wzrokiem i zaciśniętą szczęką.

Nazywa się Dolores. Ale w mojej głowie zawsze była po prostu  sobą .

Jazda samochodem przebiegała w ciszy, zakłócanej jedynie migającym kierunkowskazem i jednostajnym świstem starej klimatyzacji. Ścisnęła kierownicę tak mocno, że aż zbielały jej kostki. Siedziałem sztywno na fotelu pasażera, z rękami złożonymi na kolanach, jak dziecko prowadzone do gabinetu dyrektora.

„Dokąd idziemy?” zapytałem po kilku minutach.

Ona na mnie nie spojrzała.

„Zobaczysz” – powiedziała beznamiętnie.

Miała na sobie swoją zwykłą zbroję: idealnie wyprasowaną bluzkę, grubą złotą bransoletę, usta pomalowane ostrym odcieniem czerwieni, który pasował do jej temperamentu. Mój mąż, Mark, wyszedł wcześniej „do pracy”, choć podejrzewałam, że tak naprawdę nie chciał być obecny przy tym, co planowała.

Tchórz, pomyślałam, a potem natychmiast zbeształam samą siebie.
To twój mąż. Nie nazywaj go tak.

Nawet w myślach wciąż go usprawiedliwiałam.