Na pogrzebie dziadka moja rodzina odziedziczyła jego jacht, penthouse, luksusowe samochody i firmę. Prawnik wręczył mi jedynie małą kopertę z biletem lotniczym do Monako. „Chyba twój dziadek nie kochał cię aż tak bardzo” – zaśmiała się moja matka. Zraniona, ale ciekawa, postanowiłam pojechać. Kiedy dotarłam na miejsce, kierowca trzymał tabliczkę z moim imieniem: „Proszę pani, książę chce się z panią widzieć”.

Mam na imię April i mam dwadzieścia sześć lat. Pogrzeb mojego dziadka miał być hołdem dla jego pamięci, ale zamiast tego zamienił się w najbardziej upokarzający dzień w moim życiu. Patrzyłam, jak moja rodzina dzieli jego imperium niczym sępy, a jednocześnie dostałam kopertę z biletem lotniczym.

Skąd dziś oglądasz? Zostaw swoją lokalizację w komentarzach poniżej i kliknij „Lubię to” i „Subskrybuj”, jeśli kiedykolwiek czułeś się pominięty przez własną rodzinę. Na pewno będziesz chciał zostać, żeby zobaczyć, co się wydarzyło.

Rozdział 1: Czytanie

Odczytanie testamentu dziadka Roberta odbyło się w wyłożonym mahoniową boazerią gabinecie jego prawnika w centrum miasta. W powietrzu unosił się zapach starej skóry i drogiej wody kolońskiej – zapach, który zazwyczaj działał na mnie kojąco, ale dziś przyprawił mnie o mdłości.

Moja matka, Linda, siedziała sztywno w czarnym kostiumie od Chanel, ocierając oczy chusteczkami, które nie widziały ani jednej łzy. Mój ojciec, David, co chwila sprawdzał swojego Rolexa, już w myślach wydając odziedziczony majątek. Mój brat, Marcus, rozwalał się w fotelu, jakby był właścicielem tego miejsca, uśmiechając się do swojego odbicia w wypolerowanym stole. A moja kuzynka, Jennifer, szeptała mężowi obliczenia, a jej wzrok błądził po pokoju, jakby oceniała meble przed wyprzedażą garażową.

Pan Morrison, wieloletni prawnik dziadka, odchrząknął i zaczął czytać.

„Mojemu synowi, Davidowi Thompsonowi, przekazuję rodzinną firmę transportową i wszystkie związane z nią aktywa”.

Twarz taty rozpromieniła się jak w Boże Narodzenie. Biznes był wart trzydzieści milionów. Łatwizna. Ścisnął dłoń mamy, a w jej oczach zobaczyłem błyski dolara.

„Mojej synowej, Lindzie Thompson, zapisuję rodzinną posiadłość w Napa Valley, łącznie z całym wyposażeniem i dziełami sztuki”.

Mama po raz pierwszy od pogrzebu się uśmiechnęła. Majątek był wart z łatwością dwadzieścia pięć milionów. Szepnęła tacie coś o „w końcu remontu kuchni”.

„Mojemu wnukowi, Marcusowi Thompsonowi, zapisuję moją kolekcję zabytkowych samochodów i apartament typu penthouse na Manhattanie”.

Marcus zacisnął pięść pod stołem. „Tak!” syknął. Same te samochody były warte miliony.

„Mojej wnuczce, Jennifer Davis, zostawiam mój jacht,  Isabellę , i dom wakacyjny na Martha’s Vineyard”.

Jennifer triumfalnie ścisnęła dłoń męża.

Wtedy pan Morrison zamilkł. Spojrzał mi prosto w oczy znad oprawki okularów.

Serce waliło mi w piersiach. Wszyscy się na mnie gapili. To był koniec. Dziadek zawsze był mi najbliższy. Uczył mnie gry w szachy, zabierał na żagle, opowiadał historie o budowaniu swojego imperium od zera, gdy wszyscy inni byli zbyt zajęci wydawaniem jego pieniędzy. Z pewnością zostawił mi coś znaczącego.

„Mojej wnuczce, April Thompson” – kontynuował pan Morrison spokojnym głosem – „zostawiam tę kopertę”.

To było to. Koperta.