Podczas rodzinnego obiadu moja siostra naśmiewała się z aparatu słuchowego mojej córki. Tata powiedział: „To tylko żart – wyluzuj”. Milczałam. Ale mój mąż wstał. Bez słowa odprowadził ich do drzwi. Kiedy następnego ranka odkryli…

Podczas rodzinnego obiadu moja siostra wyśmiała aparat słuchowy mojej córki. Tata powiedział: „To tylko żart…”

Moja córka, Maya, dopasowywała swój nowy aparat słuchowy przy stole, ostrożnie dotykając delikatnych paluszków. Miała sześć lat i wciąż uczyła się poruszać po świecie, po niedawnej diagnozie. Audiolog dopasował aparat zaledwie trzy tygodnie temu i Maya radziła sobie z regulacją znakomicie.

„Co to jest za coś na jej uchu?” – zapytała głośno moja siostra Jennifer, wskazując na drugą stronę stołu. „Wygląda jak jakiś dodatek do robota”.

Dłoń mamy zamarła w połowie drogi do szklanki z wodą. Mój mąż, David, spiął się obok mnie, ale delikatnie położyłam dłoń na jego ramieniu. „To aparat słuchowy” – powiedziałam cicho. „Maya ma umiarkowany ubytek słuchu”.

„Aparat słuchowy?” Jennifer zaśmiała się, rozglądając się po naszych rodzicach, bracie Tomie i jego żonie Catherine. „W wieku sześciu lat?”

„No cóż, to niefortunne” – powiedziała moja mama. „Rozważałeś mniej widoczne opcje?”

„To najskuteczniejsza opcja dla jej rozwoju” – wyjaśniłem.

„Rozwój?” powtórzył mój ojciec. „Czy będzie potrzebowała specjalnych udogodnień?”

„Jest w zwykłej klasie” – powiedziałem. „Więcej sprzętu”.

Jennifer westchnęła. „Tak się dzieje, kiedy czeka się z dziećmi do połowy trzydziestki”.

Twarz Mai lekko się skrzywiła. Rozumiała więcej, niż im się wydawało. Aparat słuchowy doskonale wzmacniał ich okrutne słowa.

„Dość tego” – powiedział David, a widelec uderzył w talerz.

„Och, nie bądź taka wrażliwa” – wtrącił mój ojciec. „Jennifer po prostu się martwi. Wszyscy się martwimy. Te rzeczy wpływają na całą rodzinę”.

„Jak dokładnie aparat słuchowy Mii na ciebie wpływa?” – zapytałem, starając się zachować spokojny głos.