Podczas uroczystości ukończenia szkoły przez mojego syna, mój siostrzeniec złapał kopertę z prezentem i krzyknął: „Zasłużyłem na to!”. Rodzina się roześmiała, a moja ciotka tylko wzruszyła ramionami: „Daj spokój, to tylko pieniądze”. Przytuliłem syna i powiedziałem: „Dobrze. Damy spokój”. Tego wieczoru wysłałem cichego maila do firmy o ofercie, którą załatwiłem: „Proszę anulować stanowisko”. Jeśli chodziło o „tylko pieniądze”, to po prostu o pracę, którą sobie załatwiłem…

Podczas uroczystości ukończenia szkoły przez mojego syna, mój siostrzeniec wyrwał mu kartę podarunkową i krzyknął: „Zasłużyłem na to”. Moja rodzina wybuchnęła śmiechem.

Czerwcowe słońce prażyło uniwersytecki amfiteatr na świeżym powietrzu – suchy, nieustanny upał, który wżera się w metal składanych krzeseł i zamienia każdą poliestrową togę dyplomową w osobistą saunę. Rodzice wachlowali się programami, wypełniając rzędy białych krzeseł, mrużąc oczy i wpatrując się w scenę. Gdzieś za podium mówca testował mikrofon, a po boisku rozległ się trzask sprzężenia zwrotnego.

Poprawiłam pasek aparatu na szyi, wycierając dłonie o spódnicę sukienki, po czym podniosłam aparat do oka. Przybyłam godzinę wcześniej, żeby mieć pewność, że mam idealny kąt, by uchwycić mojego syna, Daniela, idącego po scenie. Po czterech latach nocnych przerw, składania podań o stypendia i pracy na dwóch etatach, utrzymując średnią 3,8, ta chwila należała do niego.

Patrzyłam, jak mozolnie przerabia rachunek różniczkowy o drugiej w nocy, z czerwonymi oczami i ziewając, z niedojedzonym kanapką z masłem orzechowym leżącą na papierowym talerzyku obok laptopa. Widziałam, jak przedkładał naukę nad imprezy, projekty grupowe na weekendowe wyjazdy, sprawozdania z badań nad wszystko inne. Chciałam tylko, żeby dzisiaj czuł się zauważony i doceniony.

Wokół mnie inni rodzice rozmawiali z entuzjazmem, wymieniając się spostrzeżeniami na temat imprez z okazji ukończenia szkoły i planami na przyszłość.

„Studia podyplomowe w Bostonie”.

„Zaczynamy od firmy konsultingowej w Chicago.”

„Zamierza zrobić sobie roczną przerwę i podróżować po Europie”.

Ich słowa unosiły się nade mną niczym odległy szmer radia. Skupiałem się tylko na jednym: chwili, w której imię mojego syna zabrzmi echem w głośnikach.

Gdzieś w tym morzu niebiesko-złotych czapek i tog Daniel ustawiał się w kolejce z kolegami z klasy, pocąc się pod togą, prawdopodobnie podskakując na palcach, tak jak robił to, gdy był jednocześnie zdenerwowany i podekscytowany. Poczułam ucisk w piersi. Mój synek, który sypiał z zeszytem do matematyki pod poduszką, „żeby wsiąkł mu w mózg”, miał właśnie przejść przez scenę uniwersytecką.

“Czy to miejsce jest zajęte?”

Pytanie wyrwało mnie z zamyślenia.