Marmurowe podłogi hotelu Belmont Reforma lśniły pod kryształowymi żyrandolami, gdy Tomás Briones podał recepcjoniście swoją kartę kredytową.

W wieku 38 lat wciąż przyciągał uwagę: szyty na miarę garnitur, pewny siebie uśmiech, drogi zegarek. Kobieta u jego boku wydawała się zachwycona wszystkim.

„To miejsce jest niesamowite” – szepnęła Nadia, poprawiając sukienkę w kolorze wina, która odbijała każdy promyk światła. „Nie mogę uwierzyć, że tu zostajemy”.

„Obiecałem ci wszystko, co najlepsze” – odpowiedział Tomás, ściskając jej dłoń. „Nic innego, tylko to, co najlepsze dla ciebie”.

Recepcjonistka, ubrana w butelkowo-zieloną marynarkę i z doskonale wyćwiczonym uśmiechem, wpisała jakieś informacje do komputera.

Witamy w Belmont Reforma, panie Briones. Miło nam pana gościć dziś wieczorem.

Tomás ledwo na nią spojrzał. Był zbyt zajęty podziwianiem zaskoczonej miny Nadii i myśleniem o tym, co wydarzy się później.

Jego żona, Jimena, była przekonana, że ​​jest w Monterrey na konferencji biznesowej. Jak zwykle wysłał jej zdjęcia „sal konferencyjnych”, które w rzeczywistości były restauracjami.

Po dwunastu latach małżeństwa Jimena zaufała mu bezgranicznie. To zaufanie sprawiło, że jego podwójne życie stało się o wiele łatwiejsze.

„Pokój jest gotowy” – kontynuował recepcjonista, przesuwając kartę-klucz po ladzie. „Muszę ci tylko coś powiedzieć: dziś wieczorem nowa właścicielka osobiście wita gości. To jej pierwszy tydzień w hotelu i lubi ich witać”.

„Nowy właściciel?” Tomás zmarszczył brwi, ledwo zainteresowany.