Śmiali się, gdy prawnik przeczytał ostatnie instrukcje mojego męża – aż do momentu, gdy otworzył ostatnią teczkę i powiedział: „Zanim zaczniecie świętować… jest coś, co musicie wiedzieć”.

Prawnik, Michael, podniósł wzrok znad dokumentów z poważnym wyrazem twarzy, który przyprawił mnie o dreszcz. Właśnie skończył czytać główną część testamentu mojego męża, a mój pasierb Daniel nie mógł powstrzymać euforii. Wstał, jakby był nowym królem imperium, poprawiając drogi garnitur, który mu kupiłam – nie wyobrażając sobie, że użyje go, żeby mnie zniszczyć.

„Wszyscy słyszeliście!” krzyknął Daniel z wyciągniętymi rękami, patrząc na mojego syna Davida i jego żonę Lindę. „My dostaniemy dom i firmę. Ona dostanie tylko rośliny”.

Jego śmiech był tak głośny, że rozniósł się echem po całym gabinecie prawnika. Sarah zakryła usta, udając zdziwienie, ale w jej oczach błyszczała czysta złośliwość. Nawet mój syn David nerwowo zachichotał, jakby bawiło go to, że jego 65-letnia matka została praktycznie bez dachu nad głową.

„Rośliny ogrodowe” – powtórzyła Sarah między wybuchami śmiechu. „Jakiż hojny był twój ojczym, Danielu. Zostawił jej swoje ukochane kwiaty, żeby się nimi opiekowała na starość”.

Wszyscy śmiali się, jakby to był najzabawniejszy żart na świecie. Siedziałem w milczeniu, czując, jak łzy napływają mi do oczu, ale nie dałem im tej satysfakcji.

Daniel podszedł do mojego krzesła z tym pogardliwym uśmiechem, który tak dobrze znałam.

„Och, Emily, nie bądź taka smutna. Przynajmniej możesz sprzedać trochę róż, żeby kupić chleb.”

Jego komentarz wywołał kolejną falę śmiechu.

„Poza tym najwyższy czas, żeby ktoś młody przejął interes. Nigdy nic z tego nie rozumiałaś”. Przysunął się bliżej, a jego głos ociekał okrucieństwem. „Zawsze byłaś tylko żoną, która podawała klientom kawę”.

Prawnik, Michael, odchrząknął i zauważyłem coś dziwnego w jego wyrazie twarzy. W jego oczach pojawiło się napięcie, którego wcześniej nie było.

„Panie Danielu” – powiedział stanowczym głosem – „obawiam się, że muszę wyjaśnić coś ważnego, zanim będzie pan mógł kontynuować świętowanie”.

Daniel machnął lekceważąco ręką.