Wyjechał do pracy za granicę, nie odbierał telefonów, zniknął. Dokładnie rok później stanął w progu i powiedział: “Przepraszam, ale musisz mnie wysłuchać”

Wyjechał w poniedziałek rano, mówiąc tylko: “Zadzwonię, jak dojadę”. I to było ostatnie zdanie, jakie od niego usłyszałam przez cały rok. Nie wypadek, nie utrata telefonu, nie kradzież dokumentów. Po prostu… zniknięcie. Jakby ktoś wymazał go gumką z mojego życia.

Przez pierwsze dni dzwoniłam co godzinę. Przez pierwsze tygodnie budziłam się w nocy, sprawdzając telefon. Przez pierwsze miesiące wahałam się przy każdych drzwiach wejściowych, słysząc czyjeś kroki na klatce, bo wydawało mi się, że to on, że wrócił, że powie, że to jakieś ogromne nieporozumienie.

Ale on milczał. A cisza bywa gorsza niż najgorsza prawda.

Jego koledzy z pracy mówili tylko “nie wiemy nic więcej”, jego rodzina wzruszała ramionami. Policja – że dorosły człowiek ma prawo wyjechać, jeśli chce. A ja zostałam sama, z jego kubkiem na stole, z jego koszulami w szafie, z jego niedokończonym zdaniem: “Zadzwonię, jak dojadę”.

Rok później nauczyłam się żyć inaczej. Sama. W ciszy, która już mnie nie zabijała, tylko porządkowała świat. Nauczyłam się spać, jeść, oddychać bez myślenia o tym, gdzie on jest. Przestałam go szukać.

Aż pewnego popołudnia usłyszałam dzwonek do drzwi. Otworzyłam – i zobaczyłam jego. Chudszego. Starszego. Z oczami, które unikały moich.

“Przepraszam” – powiedział tylko. – “Ale musisz mnie wysłuchać.”

Przez chwilę stałam w drzwiach jak sparaliżowana. Patrzyłam na niego i próbowałam połączyć w jedno obraz mężczyzny, którego znałam – pewnego siebie, poukładanego, zawsze mającego odpowiedź na wszystko – z tym człowiekiem, który stał przede mną teraz.

Z opuszczonymi ramionami, jakby dźwigał coś cięższego niż bagaż podróżny. Twarz miał pooraną zmęczeniem, jakby minął nie rok, ale dziesięć lat. Włosy posiwiały bardziej, broda była niedbała. Pachniał zimnem, jak ktoś, kto długo stał na klatce, nie potrafiąc zapukać.

“Mogę wejść?” – zapytał.

Odsunęłam się odruchowo. Nie dlatego, że chciałam go wpuścić. Raczej dlatego, że moje ciało zareagowało szybciej niż rozum. Wszedł powoli, jakby bał się zrobić jakiś gwałtowny ruch. Rozejrzał się po przedpokoju i uśmiechnął smutno.

“Nic się nie zmieniło.”