Podczas kolacji moja szwagierka „przypadkowo” wylała wino na moje CV tuż przed rozpoczęciem pracy moich marzeń

telefon po kradzieży na stronę brata, upewniając się, że ekran jest widoczny. Jego oczy rozszerzyły się, gdy rozstrzygnęły sobie sprawę, na co patrzą. Twarz Isabelli zbladła niczym alabastrowy stroik na stole. Jej uśmiercony został usunięty, wyraźny wyrazem czyste paniki.

„Chloe, nie musisz tego robić” – wyjąkała, a jej głos stracił swój zwykły obojętny ton.

„Och, Isabello” – pieczam z udawaną słodyczą. „Nic nie robi. Po prostu dbam o to, żeby pole było równe”.

Następnego ranka, przygotowując się do rozmów kwalifikacyjnych, w mojej głowie szalały emocje. Zawsze marzyłem o pracy w Solstice Innovations. Myśl o kierowaniu, kierowaniu projektem i podjęciu decyzji przez moją determinację. Ale teraz widmo odkrycia z sieci nocnej rzuciło cień na moje podekscytowanie.

Gdy przyszedł do wieżyowca, którego siedziba mieściła się w Solstice Innovations, nowoczesna architektura i tętniące życiem miejsce zamieszkania, o którym mowa. Siedziałem w poczekalni, ćwicząc swoją prezentację i jednocześnie uwalniając się z resztek nerwów. Kiedy asystent wywołał moje nazwisko, wszedłem do gabinetu Damiana Hayesa z wysoko uniesioną głową.

Prezes pod warunkiem, że przyszedł. Jego wyrazem twarzy jest natychmiast zmieniony, na jego wygląd pojawia się rozpoznania. znam. Dowiedz się, że ja wiem.

„Chloe” – rozpoczął, podstawowy spokój – „nie czekając na nasze spotkania”.