Biedny student poślubił 71-letniego milionera. Siedem dni później młody mężczyzna był oszołomiony, słysząc niezwykłe oświadczyny od swojej wybranki.

W środku znajdował się list i oficjalny dokument. Elena poinformowała go, że jest śmiertelnie chora.

Nie mając rodziny ani spadkobierców, postanowiła przekazać mu swój majątek i powierzyć zarządzanie swoim dziełem: fundacją zajmującą się edukacją i opieką społeczną.

„Dostrzegłam w tobie coś rzadkiego – szczerość i odporność” – napisała. „Pozostałeś wierny sobie pomimo trudności”.

Dokument dał mu prawną kontrolę nad jej majątkiem i fundacją. Zaniepokojony Dmitrij zapytał ją, dlaczego nie wybrała profesjonalisty.

Elena odpowiedziała z przekonaniem:
„Większość ludzi myśli tylko o sobie. Ty o nic nie prosiłeś, a jednak byłeś gotów poświęcić wszystko dla swoich bliskich”.

Angażując się w działalność fundacji, Dmitrij odkrył skalę pracy Eleny. Pomogła tysiącom ludzi: studentom, rodzinom, całym społecznościom. Poznał beneficjentów, których życie zmieniło się dzięki niej.

Stan zdrowia Eleny gwałtownie się pogarszał. W ich ostatnich rozmowach zwierzyła mu się ze swoich żalów i przekonania, że ​​prawdziwe bogactwo pochodzi z pozytywnego wpływu, jaki się po sobie pozostawia.
„Nie bój się” – wyszeptała mu przed śmiercią. „Masz wszystko, czego potrzebujesz”.

Po jego śmierci dwór wydawał się pusty. W żałobie Dmitrij znalazł ostatni list:
„Nie oczekuję perfekcji – tylko tego, żebyś dał z siebie wszystko. Niech serce cię prowadzi”.

Zainspirowany, Dmitrij całkowicie poświęcił się misji fundacji. Zaproponował zarządowi rozszerzenie jej działalności, aby pomagać młodym ludziom takim jak on – obciążonym trudnościami, ale posiadającym wielki potencjał.

Jej matka odzyskała siły. Klara świetnie radziła sobie w szkole. A Dmitrij, niegdyś na skraju rozpaczy, stanął u steru czegoś o wiele większego niż on sam. Elena nie tylko uratowała rodzinę – powierzyła mu swoją wizję.

A teraz jego zadaniem było wcielenie tego w życie.