Błagając na wystawnym weselu, chłopiec był zszokowany, gdy odkrył, że panną młodą była jego zaginiona matka — a decyzja pana młodego przerwała całą ceremonię…

Wszyscy bili brawo. Ślub nie był już tylko ceremonią, ale dniem ponownego spotkania matki z synem, dniem przebaczenia i miłości.

Od tamtej pory Minh nie był już żebrakiem. Stał się synem matki, która cierpiała z powodu żalu, i częścią rodziny, która go rozumiała.

„Żadna matka nie chce porzucić swojego dziecka. Ale nawet jeśli los zerwie więzy, krew i miłość pozostaną silne, a nadejdzie dzień, kiedy znów się połączą”.

Po ślubie para wróciła do małego schroniska pod mostem, niosąc owoce, jedzenie i kopertę z pieniędzmi dla dziadka Baya.

Kobieta uklękła i zapłakała:

„Dziadku, proszę… pozwól mi zabrać Minh ze sobą. Pozwól mi teraz wypełnić mój macierzyński obowiązek”.

Pan młody również się skłonił:

„Dziękujemy za wszystko, co zrobiłeś dla Minha. Gdyby nie ty, nie byłoby go tu dzisiaj. Obiecujemy, że będziemy się nim dobrze opiekować i zawsze go odwiedzać”.

Dziadek Bay uśmiechnął się, mimo że łzy spływały mu po policzkach:

„Moim jedynym życzeniem było zobaczyć was razem. Teraz się spełniło. Nie potrzebuję pieniędzy – twoja dobroć to najcenniejszy dar”.

Minh mocno go przytuliła:

„Lolo, nigdy cię nie zapomnę! Zawsze będziemy cię odwiedzać – ja, mama i tata”.

I tak było. W każdy weekend wracali, przywożąc jedzenie, lekarstwa i uśmiechy. Minh z entuzjazmem opowiadał nam o swoich studiach.

Dziadek Bay, ten stary żebrak, stał się najbogatszym człowiekiem na świecie – bogatym w miłość i wdzięczność. Za każdym razem, gdy się żegnali, ich oczy błyszczały szczęściem, pełnym spokoju i czułości.