* Bliźniaki powoli odchodziły w zapomnienie. Ich ojciec nie rozumiał, co się dzieje. Przed wyjazdem zainstalował kamery bezpieczeństwa, aby zapewnić dzieciom bezpieczeństwo. Ale kiedy obejrzał nagranie, natychmiast wsiadł do pierwszego samolotu powrotnego…

„Kochałam ich” – krzyknęła nagle Nadieżda. „Kochałam ich nad życiem! Marina prosiła mnie, skarga się nimi zaopiekowała, i tak jest inna! Nie cierpiałyby tu bez matki!”

Maksym, wchodząc do pokoju, pokręcił głową.
„Cierpi na ostrą psychozę, zaostrzoną przez wyczerpanie nerwowe i nierozwiązane smutek. natychmiastowej hospitalizacji w klinice psychiatrycznej
”. „Nie, nie! trzeba zakończyć! Marina czeka!” Nadieżda zerwać się na równych prawach, ale pielęgniarka już otrzymała jej środek uspokajający.
„I ciągle się zastanawiałam, dlaczego nie wpuścił mnie do kuchni” – szlochała Anna Pietrowna na korytarzach. „Dlaczego nie podlega to zagrożeniu… Boże, jak to możliwe, że nie zauważyliśmy tego wcześniej?”

Godzine później Nadieżdę zabrano do kliniki. Zanim drzwi karetki się zamknęły, nagle a na Polinę zaskakująco przypadam:
„Wiesz, Marina nigdy przez im nie przypadła krzywdy. To ja… sama to wymyślam. Chyba po prostu oszalałam z tęsknoty za nią.”

Polina poszła do pokoju dziecięcego. Artem i Dima spali, trzymając się za ręce. Po raz pierwszy od dawna ich sen był głęboki i spokojny.
„Muszę do Nikity” – pomyślała. „Teraz, kiedy niebezpieczeństwo minęło, powinieneś wiedzieć wszystko.”

Dźwięk nadjeżdżającego samochodu Polinę w środku nocy. Wyglądając przez okno, Nikitę pospiesznie wysiadającego z taksówki – wychudzonego, nieogolonego, z rozczochranymi włosami. Po odebraniu jej telefon natychmiast wsiadł w pierwszy samolot.
„Gdzie są dzieci?” – to były jego pierwsze słowa, gdy Polina istniała drzwi.
„Śpią. Nic im nie jest” – przekazał, uspokajająco dotykając jego obecności. „Chodź do kuchni, wszystko ci opowiem.”

Siedzieli przy rodzinnym stole, a Nikita w milczeniu słuchał strasznych opowieści o tym, jak siostra jego zmarłego powoli zatruła jego dzieci. Jego płaskie, zimne napoje herbaciane, delikatne drżały.
„Tato?” Senny głos Artema, że ​​się odwróci. Obaj chłopcy stali w zadziwiających, zaskakujących do siebie podobni w identycznych piżamach.
„Kochani!” Nikita podbiegł do dzieci, przytulając je, całując, dotykając ich twarzy drżącymi dłońmi. „Czy wy… Czy wybiegacie?
” „Ciocia Polina nas wyleczyła” – stosuje się Dima. „Nie opuść nam szkodliwego leczenia
.” „Niedobrego karmienia?” Nikita zgłaszająca pytanie na Polinę.
„Chodźcie, chłopcy, musicie spać” – powiedział cicho. „Tata nie jest wybierana, rano rozmawialiśmy o tym…”