Bogaty mężczyzna naśmiewa się z biednej, otyłej kobiety w samolocie… aż do momentu, gdy kapitan wymówi jej imię.

Nieco później stewardesa podchodzi do niej ze złośliwym błyskiem w oku. Informuje ją, że kapitan osobiście zaprosił ją do kokpitu. Mathieu skoki. To pierwszy raz. I to nie dla niego.

Kiedy kapitan chwyta mikrofon

Wyłącznie dla celów ilustracyjnych
Głos kapitana rozległ się z głośników w chwili, gdy młoda kobieta zniknęła w kokpicie. Podekscytowany oznajmił, że dołączy do nich gość honorowy, światowej sławy sopranistka Émilie Caron. Wtedy dreszcz przebiegł przez samolot. Zaśpiewała kilka nut arii operowej, a cisza ustąpiła miejsca gromkim owacjom.

Mathieu blednie. Po prostu rozumie. Kobieta, którą poniżał podczas podróży, to uznana na całym świecie artystka występująca na koncercie charytatywnym. Pasażerowie wokół niego klaszczą i proszą o podpisy. A on już nie śmie spojrzeć jej w oczy.

Skupienie, które trafia w sedno

Wyłącznie dla celów ilustracyjnych
Kiedy Emilie wraca na swoje miejsce, promiennie uśmiechając się, Mathieu próbuje niezręcznego podejścia. „Nie wiedziałem, kim pani jest…” zaczyna, niewątpliwie mając nadzieję, że to zrekompensuje To.

Ale Emilie nie daje się zwieść. Odpowiada cicho, z cichą siłą: „Nie ma znaczenia, kim jestem. Nigdy nie powinnaś tak traktować ludzi”. Jej zdanie brzmi jak uniwersalna prawda: „Nie mogę kontrolować swojej wagi, ale ty możesz zmienić swoje nastawienie”.

Bo nie zawsze możemy wybierać nasze ciała, ale zawsze możemy decydować o tym, jak traktujemy innych.