Bogaty mężczyzna wyśmiał matkę, która zmagała się z problemami na oddziale ratunkowym, ale słowa lekarza wywołały radość w całym pomieszczeniu

Słowa przeszyły mnie niczym szkło. Policzki mnie paliły i przytuliłam córkę mocniej, pragnąc, żeby podłoga mnie pochłonęła. Wokół nas ludzie wiercili się niespokojnie na siedzeniach, ale nikt się nie odezwał. Był zbyt głośny, zbyt pewny siebie, zbyt pewny siebie.

Ale jeszcze nie skończył. Odchylił się z uśmieszkiem na ustach, podnosząc głos, żeby wszyscy mogli go usłyszeć. „Całe to miejsce to kpina. Ludzie tacy jak ja płacą podatki, a ludzie tacy jak ona marnują zasoby. Czemu miałbym tu siedzieć, podczas gdy jakaś samotna matka z wrzeszczącym bachorem marnuje czas wszystkich?”

Zagryzłam wargę tak mocno, że poczułam smak krwi. Chciałam tylko, żeby Olivia była bezpieczna. Nie obchodziły mnie jego obelgi – ale Boże, chciałam, żeby jej gorączka ustąpiła.

Wtedy drzwi oddziału ratunkowego otworzyły się z hukiem. Do środka wszedł lekarz, szybko rozejrzał się po sali, po czym ruszył zdecydowanym krokiem naprzód.

Mężczyzna z Rolexem wyprostował się, a z jego twarzy emanowała satysfakcja. Był gotów się cieszyć, pewien, że jego skargi zostały wysłuchane.

Ale lekarz minął go i zatrzymał się przede mną. „Dziecko z gorączką?” – zapytał.

Mocniej ścisnęłam Olivię, serce waliło mi jak młotem. „Tak. Trzy tygodnie.”