Bogaty syn zepchnął sparaliżowaną matkę z klifu, ale zapomniał o jej wiernym psie. A zakończenie…

Adrian zapewnił sobie majątek – i wolność.

Ale spokój nigdy nie nadszedł. Max nie chciał opuścić miejsca, w którym upadła Eleanor. Dzień po dniu wracał, szczekając i skomląc. Adrian stawał się coraz bardziej drażliwy, zamykając psa na zewnątrz, ale Max pozostał nieugięty.

Noce stawały się nie do zniesienia. Psie szczekanie rozbrzmiewało w domu, dręcząc sumienie Adrian. Wpatrywał się w stare rodzinne zdjęcia, jego matka uśmiechała się, a Max u jej boku, a w środku ściskało go poczucie winy.

Aż pewnego ranka Max zniknął. Początkowo Adrian poczuł ulgę. Może pies uciekł. Ale na wpół rozkopana ziemia pod bramą nie dawała mu spokoju. Jakby Max szukał – kopał prawdę.

Mijały tygodnie, a Adrian z trudem wracał do normalności. Zbrodnia wydawała się pogrzebana. Ale pewnego wieczoru, spacerując wzdłuż klifów, usłyszał je – szczeknięcie, ostre i znajome.

Max.

Pies stał na skraju klifu, dokładnie w miejscu, w którym upadła Eleanor. Jego wzrok utkwił w Adrianie, pełen nie lojalności, lecz oskarżenia.

Drian poczuł ucisk w piersi. Podszedł chwiejnym krokiem bliżej, szepcząc: „Czego chcesz?”. Ale znał odpowiedź – osąd.

Max warknął, robiąc krok naprzód. Adrian wyciągnął rękę, ale pies się cofnął. W tej samej chwili Adrian się poślizgnął. Jego ciało runęło do tyłu w przepaść. Krzyk ucichł w tym samym wietrze, który poniósł krzyk jego matki.

Gdy spadał, ostatnim widokiem, jaki ujrzał, był Max, stojący twardo na krawędzi klifu, niezłomny świadek zdrady.

Dziedzictwo Adriana Whitmore’a zakończyło się nie triumfem, lecz pamięcią o synu, który zamordował jego matkę – i lojalnym psie, który nigdy nie zapomniał.